Luister je lang genoeg naar The War On Drugs, dan waan je je op een gegeven moment achter het stuur van een huurauto, urenlang rijdend door uitgestrekte, mistige Amerikaanse landschappen (op zoek naar het beloofde land, of gewoon naar een goedkoop hotel om de nacht door te brengen). Of ben ik de enige die dat heeft?
Hun laatste drie platen maakten van The War On Drugs een band van het formaat Ziggo Dome. Dit is typisch weer zo’n band waarvan de fans van het eerste uur vinden dat ze de verkeerde weg zijn ingeslagen. Die hadden ze liever verder zien aanmodderen in de marge. Gelukkig heb ik bij deze band niet die snobistische gevoelens (ik ken hun oude muziek eerlijk gezegd niet eens).
Het is wat respectloos om te zeggen dat ze vleugjes Bruce Springsteen, Dire Straits, Tom Petty en Bob Dylan in een blender hebben gegooid en toen muziek zijn gaan maken. Maar dat heb ik nu toch al gedaan. En ze hebben er wel iets heel lekkers van gemaakt, bedoel ik juist, dus erg boos hoeven ze ook niet te worden op me, over deze alinea. Maar misschien wel over de volgende.
Het was nogal saai, en ongeïnspireerd. En dat lag niet alleen aan het slechte zicht dat we hadden, het feit dat er geen schermen en weinig visuals waren, en het (daardoor) weinig aandachtige publiek. Het ligt toch ook aan The War On Drugs zelf. Ik bedoel: je kunt een nummer ook net iets anders spelen dan hoe het op de plaat staat. En je hoeft geen Coldplay of Muse te willen worden - alsjeblieft niet (dan worden die fans van het eerste uur nog bozer) - maar je kunt wel íets meer doen om de mensen wat meer te vermaken.
Blijft over: een hele stapel ontzettend goede songs, tot in de perfectie uitgevoerd. Dus als er dan toch op het podium weinig te zien valt (omdat je het podium amper kunt zien), dan maar gewoon genieten van de muziek, toch, en wegdromen? Dat lukte me. Dus terwijl om mij heen de aandacht overduidelijk en enigszins terecht verslapte, zat ik er lekker in, en waande mezelf op een Amerikaanse highway, met vrouw, en kinderen, ‘thinking of a place’, ‘cause there’s a rhythm in the way that we’ve been moving’.