Admiral Freebee is het pseudoniem van de Belg Tom van Laere. Bluesrock is het genre, geloof ik. Maar dan wel gelardeerd met folk- maar soms ook disco-invloeden. Neem zijn grootste hit Always On The Run. Hij is nooit wars van rare wendingen in teksten en muziek, ook op de plaat. Neem een nummer als Einstein Brain.
Ooit zag ik hem, met band, een afgeladen tent op helemaal plat spelen, op Rock Werchter. In Tivoli de Helling dacht ik daar af en toe aan terug. Hoe die tent ontplofte tijdens de zinderende finale van Get Out Of Town, zijn beste nummer. Nu keken we met hooguit 50 mensen naar diezelfde Admiral Freebee, zonder band. Get Out Of Town stond niet op de setlist.
Het geeft natuurlijk niks dat zijn populariteit tanende is. Des te intiemer, des te beter, zou je zelfs kunnen zeggen. Aan zijn liedjes en zijn vakmanschap ligt het ook allemaal niet. Het vervelende is vooral dat hij het zelf allemaal niet zo serieus meer lijkt te nemen. De maar moeilijk na te vertellen gekkigheid, vooral tussen de liedjes door, leidde gewoon erg af. Weliswaar leverde het een glimlach op, of zelfs een schaterlach soms, maar het deed ook afbreuk aan de liedjes die volgden.
Het einde was goed: Bob Dylan cover Man In A Long Black Coat, en Rags 'n' Run, zijn allereerste single, waren een mooie opmaat voor het laatste nummer van de avond, Never Far From My Heart. Hij had het geschreven, vertelde hij, voor zijn in 2014 overleden vriend Luc de Vos, een van mijn helden, zanger van Gorki.
Hij droeg het aan hem op, en hij zong, prachtig: “I must admit that most of the time you ain’t even on my mind, but you’re never far from my heart”. Hij had zijn grappen en grollen gelukkig opgebruikt.