Het moet iets van 1992 zijn geweest dat ik hun elpee De Jacht voor 1 gulden leende bij de bibliotheek in Middenbeemster, en op een cassettebandje zette. Vanaf dat moment was ik verslaafd aan de Tröckener Kecks. Een aantal middelbare schoolvrienden volgde in mijn slipstream. Een wilde reis volgde, van het beruchte De Kern in Purmerend, via Appelpop en Uilenpop, Bibelot en BukBuk, kerstconcerten in Paradiso, negen optredens in 2001, naar LVC in Leiden, het afscheidsconcert. Want dat jaar hadden ze abrupt aangekondigd dat het afgelopen was met de Kecks.
Rick de Leeuw heeft zich daarna toegelegd op zijn literaire- en televisiecarrière. Hij toerde wel af en toe met pianist Jan Hautekiet langs theaters, vooral in België. Nu stond hij weer eens met een band op het podium. De tijd leek stil te hebben gestaan. Ik was er met dezelfde drie vrienden met wie ik in 2001 al die concerten bezocht.
Ze speelden zeven Kecks-nummers, en vrijwel exact zoals ze gespeeld werden tijdens de afscheidstournee. Het voelde als thuiskomen. Lekker meeblèren met De Jacht Is Mooier Dan De Vangst, Nu Of Nooit en Met Hart En Ziel. Drie titels die exáct het Kecks-gevoel weergeven. Rick was nog net zo energiek als 20 jaar geleden. Dat karakteristieke zwaaien met zijn armen en heupen... Zijn eigen nieuwe nummers waren mooi. De covers Ben Ik Te Min, en… geen grap… Er Staat Een Paard In De Gang, behoorden tot de hoogtepunten.
Het zou leuk geweest zijn hoor, nog meer en misschien wat obscuurdere Kecks-nummers, maar dan was het heel erg zwelgen in nostalgie geworden. Dit was precies goed zo. Onderweg naar huis zette ik voor het eerst sinds lange tijd De Jacht weer eens op. Ik kende nog steeds elk woord.