Wat een rauwe demonstratie van muzikaal machtsvertoon was dit, zeg. En die kwam voor mij echt volkomen uit de lucht vallen.
Op zich was het wel terecht, vind ik zelf, dat ik van tevoren sceptisch was. Niet alleen omdat het de avond direct na Pinkpop was, en ik misschien zelf niet meer in topvorm zou zijn. Ik ben ook gewoon nooit echt ‘in’ de Smashing Pumpkins gekomen (maar toch genoeg om ze eens van dichtbij te willen bekijken). Maar vooral: de laatste tournees waren behoorlijk afgezeken in de muzikale media. Dat beloofde niet veel goeds. Ze waren de weg kwijt, was toch wel de grootste gemene deler in recente recensies.
Eigenlijk stond er: Billy Corgan is de weg kwijt. Er was immers niks meer over van de originele Smashing Pumpkins. Maar de tijd heeft zijn werk gedaan en wonden geheeld. Dus Jimmy Chamberlin (drums) en James Iha (gitaar) waren er weer bij. Hier stond een herboren band.
Billy Corgan leek alle demonen van zich te hebben afgeschud. Hij had er gewoon lol in. Iets wat je toch niet direct met hem associeert, lol. Mooi om te zien was het wel. Iha bespeelde keer op keer het publiek, hij was blijkbaar exact waar hij op dit moment zijn wilde. Chamberlin drumde als een beest. En dan al die gitaren over elkaar heen, waarbij Corgan zelf vaak nog het meest tekeer ging.
Disarm was van de klassiekers de mooiste. Uit het niets coverden ze ook nog even Wish You Were Here van Pink Floyd. Alsof ik nog niet genoeg verrast was deze avond. Ik ontdekte ook nieuwe pareltjes. Bijvoorbeeld Today, kort maar o zo krachtig, van Siamese Dream, uit 1993. Ja, voor mij was bijna alles nieuw vanavond. Zo werden de Smashing Pumpkins, opgericht in 1988, de sensatie van het jaar. Wie had dat gedacht.