Ik ben vaker spontaan naar een concert gegaan, maar niet eerder zo last minute als deze avond. We kochten letterlijk in de auto na het werk kaartjes via TicketSwap, en sloegen linksaf richting Utrecht, in plaats van rechtsaf de snelweg op naar Woudenberg. Het bloed kroop weer eens waar het niet gaan kon. R
uim een jaar geleden zagen we Jeff Tweedy in precies dezelfde zaal, alléén met een gitaar. Hij zag er niet al te florissant uit toen. Nou, hij heeft het afgelopen jaar niet bepaald de deur platgelopen bij zijn personal trainer, en ook niet bij zijn kapper. Als je zo naar hem kijkt, zou je je af kunnen vragen of het wel goed met hem gaat. Maar het zal wel een imago-dingetje zijn. Of gewoon luiïgheid.
Want op de laatste plaat van Wilco, klinkt Tweedy juist volkomen ‘at ease’, met zichzelf, met het leven. Het album, hun elfde alweer, heet zelfs Ode To Joy. Niet dat je bij het beluisteren ervan spontaan de polonaise gaat lopen hoor. Integendeel, er is weinig variatie tussen de liedjes qua tempo, en dat tempo ligt niet al te hoog. Dat had zijn weerslag op dit concert.
Er werden vanavond veel nummers van Ode To Joy gepresenteerd (terwijl het album nog uit moest komen). We hadden ze een paar maanden eerder ook al gezien, dus wat variatie was welkom. Maar we kwamen er wel iets minder makkelijk in dan anders.
Wilco is wars van conventies. Ze gaan werkelijk alle kanten op, van klein en lief naar wild en experimenteel, en dan weer terug, soms in één liedje (Via Chicago bijvoorbeeld). Ze zijn al even wars van opsmuk. Verwacht geen spectaculaire visuals. Of een duik in het publiek van Jeff Tweedy. Gelukkig niet. Dat zou er vast ook wat klungelig uitzien. Bij Wilco is het ‘music first’, héle goede muziek...