Drie maanden na dato waren vrijwel alle herinneringen aan dit concert vervlogen. Dat is inderdaad niet echt een compliment voor dEUS. Ik had het wel erg goed gevonden, werd mij verteld. Maar dat is niet echt een basis voor een euforisch uitgebreid verslag. Ook niet voor een enthousiast kort verslag trouwens. Toen ik het een en ander terugkeek op YouTube, kwam er toch wel weer wat naar boven drijven.
dEUS vierde het 20-jarig jubileum van The Ideal Crash, hun derde album. Ze speelden het van begin tot eind, en begonnen daar meteen mee. Ik ken het niet heel goed, geef ik maar even toe, maar het is in elk geval niet een heel ‘makkelijk’ album. De band leek bovendien wat warm te moeten draaien, en wij in het publiek met hun.
Instant Street (liedje 6) was fantastisch. Wat een opbouw heeft dat nummer, wat een drive. Vanaf toen werd het veel beter, tot en met de vier toegiften. Er verscheen regelmatig een groep dansers. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat ik daarvan vond. Chaotisch en druk was het in elk geval wel dan, op het podium.
De eerste kans die ik ze gaf, op 5 december 2008 in dezelfde zaal, grepen ze niet. Bijna elf jaar later ging ik er onbevangen in. Aan Tom Barman lag het niet, met zijn karakteristieke Schotse kilt, en zo bevlogen nog steeds. Hij blijft een fascinerende man om naar te kijken. Erg goede band gewoon ook natuurlijk, dEUS. Maar toch beklijfde het weer niet. Tja, dat heb je weleens.