Dit was de allerlaatste in het pre-Emma-tijdperk, en we wilden er natuurlijk uit gaan met een knal. Dan is De Dijk een vrij logische keuze.
Het recept van een De Dijk-concert is al jaren aan weinig verandering onderhevig. De samenstelling van de band ook niet. Alleen de sologitarist wil nog wel eens wisselen. Dat is nu Jelle Broek, zoon van drummer Antonie. Mooi om hem er tussen te zien staan, met zijn vader achter hem.
Hij speelt alle oude klassiekers, het gros ervan van voor zijn geboorte, alsof hij nooit anders gedaan heeft. De minst bekende van die oudjes is Zevende Hemel. Wat een pracht. Een van de mooiste Nederlandstalige nummers ooit gemaakt.
Ze vullen dit alles dan aan met nieuwere nummers, deze keer hoofdzakelijk van hun nieuwe album Nu Of Nou. Dat is een album met ‘gewoon’ alle De Dijk-ingrediënten (mix van ballads en uptempo nummers, heerlijke blazers, leuke tekstvondsten), maar wel een stuk beter dan de paar vorige.
Ik weet niet wat het is, maar deze band lijkt volkomen op zijn gemak, op de nieuwe cd, maar ook op het podium. Meer dan ooit klinken ze alsof niets meer moet, en alles mag. Dat geldt nog het meeste voor Huub van der Lubbe.
Hij wordt binnenkort opa, of hij is het inmiddels al. Daar moet het haast wel mee te maken hebben (in een interview heeft hij geroepen: “De toekomst ligt weer helemaal open!”). Want opa worden, of oma, dat moet toch wel iets heel moois zijn. Ik heb het gezien.
Huub zat begin dit jaar met zijn dochter Mira bij RTL Late Night (naar aanleiding van háár theatershow). Ze zongen voor het eerst samen, Laat Mij Lekker In De Waan, een tekst van Huub. Het lijkt geschreven alsof hij voorvoelde dat zijn grootvaderschap eraan kwam.
Ik draag deze op aan Emma. Ze is nu één week oud. We laten haar lekker in de waan.