In 1999 wordt een punkbandje opgericht. Ze maken precies de juiste muziek op het juiste moment, en staan al snel op grote festivals. In 2008 verkiest voorman Tim Akkerman een solocarrière. Zo gaat dat vaker, als het snel, misschien wel té snel, gaat. Einde band, zou je zeggen.
Maar in deze versie van dit verhaal komt er een tv-programma, Wie Is Di-rect, waarin op zoek gegaan wordt naar een nieuwe zanger. Die wordt gevonden in de flamboyante Marcel Veenendaal. Een compleet ander persoon dan Akkerman. Er ontstaat een totaal ander geluid. Het succes wordt er niet minder op, de grote festivals blijven. Veenendaal drukt meer en meer zijn stempel op het geluid van de band. Dus het wordt steeds experimenteler, steeds theatraler.
De band werd uitgebreid met blazers en strijkers voor een theatertournee. Wij gingen naar Openluchttheater Caprera in Bloemendaal om daar een van de laatste shows van te zien. Prachtige locatie. Prachtig weer. Dus er had wel een hele slechte band moeten staan om ons humeur nog te verpesten. Di-rect lukte dat in elk geval niet. Wat een hartverwarmende avond.
Marcel is een fascinerende man om naar te kijken, en zo sympathiek ook. Ik ken geen rockzanger die zuiverder zingt dan hij, laat staan een die daarbij ook nog zo ronddartelt op het podium. Spike nam slechts bij vlagen het voortouw en - je zou het misschien niet verwachten - lijkt te gedijen in die bescheiden rol. Dit was de Marcel-show. De Marcel-soul-en-funk-revue soms bijna.
Luister maar eens naar De Duif Sessions. Tien liedjes live opgenomen in De Duif in Amsterdam, zoals ze tijdens de tour gespeeld werden. Het enige puntje van kritiek dat ik kan bedenken is dat het allemaal wel iets minder perfect had mogen klinken. Nou, dan heb je het dus behoorlijk goed gedaan.