“Een prachtige ruimtereis” zou dit worden, “met intergalactische avonturen, verteld vanuit het perspectief van het nét niet correct gekloonde kind Sam Towyer”, las ik toen ik me voorbereidde op deze avond. Ingewikkeld hoor. Maar het viel allemaal wel mee. De hoeveelheid poespas bleef binnen de perken.
Uiteindelijk stond er gewoon een goede band, met een eigenzinnig geluid, hun nieuwe album te presenteren. Het conceptalbum Exilio is de tweede plaat van de Utrechtse band, door voorman Jozua Koffeman met veel moeite tot stand gebracht door middel van crowdfunding.
Het begin van het optreden, met I Made It Up, Read Me Stories en A Kiddo’s Guide, de prijsnummers van Exilio, was ijzersterk. Vrijwel alles werd voor het eerst in deze samenstelling gespeeld, dus dat het bij vlagen wat voorzichtig overkwam, was niet zo heel gek. Tegen het eind werd het allemaal wat dynamischer, tijdens Babble-on bijvoorbeeld, hun enige dansnummer, zoals ze zelf zeiden. Het was niet de eerste keer dat ik Wilco hoorde doorklinken. En met een beetje Wilco trek je mij al snel over de streep natuurlijk. Ik zag voor het eerst van mijn leven iemand een ‘hammered dulcimer’ bespelen. Zoek maar op, het is niet bepaald een alledaags instrument.
En dit gebeurde allemaal in het ontzettend charmante Werftheater, aan de Oudegracht, in Utrecht. Alles ademt daar theater. Er kunnen 100 man in. Er waren er misschien 25, waarvan veel familie en vrienden van de band, en een paar journalisten, waaronder ik. Dat was spijtig. Canvas Blanco had een groter publiek verdiend.
(mijn uitgebreidere verslag staat hier)