Album van het jaar 2019: So That You Might Hear Me van Bear’s Den. Song van het jaar: Ik twijfel tussen Laurel Wreath en Blankets Of Sorrow. Allebei van Bear’s Den. Ja, ik ben nogal wild van Bear’s Den momenteel.
Op hun eerste twee albums stond al geen slecht nummer. Islands (2014) was nog redelijk akoestisch, Engelse americana. Toen vertrok Joey Haynes en bleef er een duo, Andrew Davie en Kevin Jones, over. Red Earth & Pouring Rain (2016) kende al een voller geluid. Op So That You Might Hear Me borduren ze daar op voort, geholpen door de Nederlandse gitarist Christof van der Ven. Hij is vanavond ook een van de vier sessiemuzikanten die op het podium staat. Ze speelden zes nummers van het album dat nog moest uitkomen. Die hielden stuk voor stuk stand.
Er was tijdens dit concert een aaneenschakeling van zeven nummers, een half uur, waarin werkelijk alles even raak was. Van The Love We Stole tot en met Above The Clouds Of Pompeii, dat magistraal werd uitgevoerd. Aan het eind van Red Earth & Pouring Rain hoorden we zowaar iets dat in de buurt van een gitaarsolo kwam (verder is Bear’s Den daar niet zo van). When You Break eindigde met beukende drums. Het waren kleine uitbarstinkjes. Verder sloegen gelaagde gitaren en meerstemmige zang de klok, soms a la The War On Drugs, maar dan minder afstandelijk.
Na dat fenomenale halve uur liepen de mannen het publiek in, voor een onversterkt klein liedje. Je wint er de originaliteitsprijs niet meer mee tegenwoordig, want iedereen doet het. Maar wat werkte het goed en wat was Blankets Of Sorrow mooi. Afsluiter Agape ging de mist in omdat de boxen het begaven. Het kon de pret totaal niet meer drukken. Ga ze zien! (27 februari staan ze in AFAS Live).