In 2002 kwam Wilco's meesterwerk Yankee Hotel Foxtrot uit. Sindsdien volg ik ze intensief. Onze eerste ontmoetingen (Paradiso 2005 en 2007) waren geen onverdeeld succes. Ik was er nog niet helemaal klaar voor, denk ik. Maar de aanhouder won. In 2011 bezorgden ze me een onvergetelijke 35e verjaardag, een top 20 aller tijden-concert. Die keer daarna, de laatste keer dat ik ze zag, was bijna even memorabel. Dat was in 2015, de avond nadat Trump tot president van de Verenigde Staten werd verkozen. Jeff Tweedy was erg boos. Ze openden met Ashes Of American Flags. Het was een voorbode van een grimmig concert.
Vanavond in Paradiso was de opener hetzelfde. Maar verder was er heel veel anders. Jeff Tweedy zat lekker in zijn vel. Ja, echt. Ik had niet gedacht dit ooit over een concert van Wilco te zeggen, maar het werd gewoon een muzikaal feestje. Niet dat de handjes de lucht in gingen hoor. Een feestje op zijn Wilco’s dus. Met veel rustig voortkabbelende deuntjes. Either Way en Sky Blue Sky bijvoorbeeld, allebei zeldzaam, allebei prachtig. En een verborgen pareltje uit de beginjaren als How To Fight Loneliness, niet te vergeten. Er waren daarnaast ook gewoon onbeschrijfelijke bakken herrie natuurlijk. Bull Black Nova: je weet niet wat je meemaakt.
Een avond eerder stonden ze er ook al. Ze hadden hun setlist compleet omgegooid. Zo'n band is Wilco ook. Ze kunnen putten uit honderden nummers, en doen dat dan ook, voor die paar fans die twee keer achter elkaar gaan. Reservations en Impossible Germany waren de enige nummers die beide concerten gespeeld werden. Er zijn maar weinig liedjes zo breekbaar als Reservations (“I’ve got reservations, about so many things, but not about you…”), het laatste nummer van Yankee Hotel Foxtrot, waar ze op 'onze avond' zes nummers van speelden. Nels Cline’s gitaarsolo tijdens Impossible Germany lijkt keer op keer gekker te worden.
Maar dat zijn allemaal maar details. Jij maakt dit soort lijstjes toch puur op gevoel, Erik? Beschrijf dat gevoel dan ook eens, in plaats van steeds maar weer een onuitputtelijke stroom aan feitjes over ons uit te storten. Okee, okee, sorry hoor… Ik doe een poging: Van Wilco word ik rustig. Met heel weinig middelen weten ze een avond lang te boeien. Je kunt soms even afgeleid zijn, maar ze zuigen je er zo weer in. Omdat het ze ogenschijnlijk allemaal zo makkelijk af gaat, wekken ze vertrouwen. If all else fails, dan is er altijd nog Wilco, om naar te gaan kijken. En als alles heel erg mee zit, zoals in mijn geval, met Emma, en Aisen, dan zijn ze er ook trouwens.
“Nu beginnen de toegiften”, zei Tweedy op een gegeven moment. Ze liepen niet eens het podium af. Er volgden nog negen liedjes. Het ging maar door vanavond. Tweeëneenhalf uur gingen ongemerkt voorbij. Van mij hadden ze nog uren door mogen gaan.