Anathema – Melkweg, Amsterdam, Nederland

Anathema begon als death/doom metalband, ging via gothic meer richting progressive rock, en is nu ‘gewoon’ alternative. Of zo. Mijn broer Remco had er in geuren en kleuren over kunnen vertellen. Hij had ons hier eigenlijk gebracht. Was hij erbij geweest, dan had hij ook toe kunnen lichten hoe experimenteel de uitvoeringen vanavond waren. Want dat moeten ze zijn geweest. Leadzanger Vincent Kavanagh, een van drie broers in de band, zei dat ze ‘wat dingen uit gingen proberen’, en het concert was aangekondigd als ‘ambient acoustic’. Het meest ‘acoustic’ werd het toen broer Danny in zijn eentje het bedwelmende Are You There zong. One Last Goodbye was voor de vader van Aisen. Beide ‘oudjes’ waren prachtige ontdekkingen voor mij. Op Anathema (het nummer) was er een glansrol voor violiste Anna Phoebe van supportact AVA. Verrassend waren de ‘ambient’ stukken, leunend op hypnotiserende synthesizers en zich herhalende gitaarriffs. Er waren imposante visuals. Allemaal zaken die je niet echt met een akoestische show associeert trouwens. En dan was er natuurlijk nog zangeres Lee Douglas. Het komt uit haar tenen, maar alles klonk even zuiver. Wat een fenomeen. De apotheose was Untouchable, Part 1 en Part 2. Zo mooi. Gedenkwaardige avond. Eentje om te koesteren.