Amen Dunes – Tolhuistuin, Amsterdam, Nederland

De prijs voor het kortste concert van het jaar gaat naar Amen Dunes. Ze legden de lat zo ontzettend laag, dat niemand er onderdoor ging. Niet eens in de buurt ook. Amen Dunes is eigenlijk Damon McMahon. Intense man. Hij stond 80% van de tijd gekromd met zijn rug naar ons toe. We hebben zijn gezicht dus zo'n tien minuten kunnen zien, want het optreden duurde een minuut of 50. Toen waren ze foetsie. We hadden deze avond twee keer zo lang in de auto gezeten als dat het concert duurde. Dat was zelfs niet aan de hand toen ik ooit eens op en neer reed naar Keulen voor Bruce Springsteen. Dit soort fratsen kun je misschien verwachten van een bandje dat net zijn eerste album uit heeft gebracht, maar het oeuvre van Amen Dunes beslaat gewoon vijf albums. De laatste daarvan, Freedom, kwam dit jaar uit. Het was de meest interessante nieuwe muziek die ik hoorde in 2018: experimenteel, zweverig en mysterieus. Hij neemt je mee. Je weet eigenlijk niet waarheen. Maar je gaat gewoon mee. En je ziet wel waar het eindigt. Dat idee. Deze avond eindigde het ergens in de middle of nowhere. Jammer.