Conor Oberst – TivoliVredenburg, Utrecht, Nederland

Jaren voordat dat woord überhaupt bestond, deed over Conor Oberst al een#metoo-verhaal de ronde. Hij werd door een jonge fan beschuldigd van verkrachting. Er ontstond - met de extra kennis van nu niet eens gek - een online hetze. Conor kon niets anders dan het machteloos over zich heen laten komen. Maanden later bood het meisje publiekelijk haar excuses aan, en werd zijn naam gezuiverd, maar het kwaad was al geschied. Een tumor in zijn hoofd - goedaardig naar later bleek - had ook niet geholpen trouwens. Het zonnetje in huis was hij al nooit, maar zo aan de grond als nu had hij niet eerder gezeten.
Hij schreef een zware verzameling liedjes over deze gebeurtenissen. Tachycardia, bijvoorbeeld, laat weinig ruimte voor andere interpretaties: “In a courtroom, sweat rolling down my back. It's a bad dream, I have it seven times a week. No it's not me, but I'm the one who has to die”. Hij nam de liedjes op als demo’s om later met een band van muziek te voorzien. Maar gelukkig bracht hij ze ook in de oorspronkelijke uitgeklede versies uit (a la Bruce Springsteen’s Nebraska). Dat werd Ruminations.
Conor Oberst werd begeleid door basgitarist MiWi La Lupa, een fijne muzikale toevoeging, en door zijn mondharmonica-technicus. Dat was een wat oudere man met een hoed, die grote delen van het optreden linksvoor op het podium zat, naast een vissenkom met water, waarin hij Conor’s mondharmonica’s prepareerde voor gebruik. Ik verzin het niet. Het leidde wat af.
Supportact Phoebe Bridgers hielp hem bij Lua, een van de weinige Bright Eyes-liedjes van vanavond. Conor leunde hevig op Ruminations, logisch. Zijn net niet uit de bocht vliegende kreten gingen nog steeds door merg en been, niets nieuws onder de zon... Maar dan de woede waarmee hij soms in hakte op zijn gitaar - hij leek nog steeds gefrustreerd over alle recente gebeurtenissen.
Here Comes A Regular, een ongelooflijk intense cover van The Replacements, droeg Conor op aan zijn broer Matt, die hem dat geleerd had te spelen, en waarmee het allemaal begonnen was. Toen de storm in Conor’s hoofd eindelijk was gaan liggen, overleed plotseling zijn broer (las ik later pas trouwens). Matt Oberst werd 42. Het was minder dan twee maanden geleden gebeurd. Het was eigenlijk gewoon een wonder dat Conor hier voor ons had opgetreden.