Grant-Lee Phillips – De Roma, Antwerpen, België

Een weekendje Antwerpen. Dat laat je natuurlijk niet voorbijgaan zonder een concert te bezoeken. Goed voor de statistieken... Maar de spoeling was dun. Dus werd het, op de gok, Grant-Lee Phillips, een Amerikaanse singer-songwriter. Hij speelde in het roemruchte De Roma, voormalig bioscoop en een jaar of tien geleden nieuw leven in geblazen als concertzaal, in een wijk waar je niet dood gevonden wilt worden.
Phillips was de voorman van Grant Lee Buffalo. Hun debuutalbum is op een of andere manier in mijn collectie terechtgekomen. Michael Stipe van R.E.M. noemde het eens het beste album van 1995, "hands down", maar ik denk niet dat ik het meer dan twee keer volledig heb beluisterd. We gingen er dus behoorlijk onbevangen in vanavond. Dat levert soms de mooiste avonden op. Kwamen wij even van een koude kermis thuis.
Er was niet echt veel mis mee ook hoor: gedegen verhalen vertellend nam Phillips ons deze avond mee door zijn oeuvre. Dat is op zich een mooie zin, maar ik zou eigenlijk ook gewoon kunnen zeggen: Het was saai, kippenvel bleef uit, de setting was kil (het publiek zat aan ver uit elkaar staande tafeltjes, om te verdoezelen dat het niet zo druk was), en behalve de Byrds-cover Hickory Wind, en een mooie uitvoering van Fuzzy, de titelsong van dat debuutalbum, is me eigenlijk niets bijgebleven. Tijdens de 90s party in een of andere afgelegen toko, waar we een avond eerder in een vlaag van 'laten we eens gek doen' belandden, hoorden we veel véél slechtere muziek, maar er gebéurde tenminste wel wat.
Grant-Lee Phillips volgt Champs (2014), Low (2015) en Muse (2016) op als rode lantaarndrager. Ach, ik kon weer een nieuwe artiest, een nieuwe stad en een nieuwe venue aan mijn Excel-sheetje toevoegen, en het 46e buitenlands concert. Erg veel meer leverde deze avond helaas niet op.