My Baby – Melkweg, Amsterdam, Nederland

De muziekstijl van My Baby is niet te omschrijven, zelfs niet door zangeres Cato van Dijck zelf: “Het is meer een opsomming van stijlen als trance, blues, psychedelische trance, tribal, blues en trance-rave. Misschien moeten we een nieuwe stijlnaam verzinnen!” Hun muziek lijkt in elk geval in de verste verte niet op die van de singer-songwriters, de classic- en indierockbands waar ik doorgaans heen ga. Soms zit er opeens zo’n vreemde eend in mijn bijt...
Er is veel veranderd voor het excentrieke drietal, sinds de eerste keer dat ik ze zag, in januari 2016. Toen nog in een halfvolle P3 in Purmerend, anderhalf jaar later in een bomvolle tent op Pinkpop. Tussendoor zag ik ze in de Melkweg, en net als die andere twee keer was het… een feestje!
Hun aantrekkingskracht is moeilijk te verklaren. De liedjes, voor zover je ze liedjes kunt noemen, zijn niet van elkaar te onderscheiden. Steeds in een bijna monotoon ritme opbouwend naar een climax, en dan weer terug naar dat strakke ritme, enzovoorts. De teksten zijn niet te verstaan. In meerdere nummers lijken ze continu de naam van hun eigen band te herhalen. Maar dat laatste kan ook aan mij liggen.
Het is allemaal niet belangrijk. Ze weten op hun manier anderhalf uur lang te boeien, en krijgen zelfs de meest verstokte kroegtijgers daarmee aan het dansen. Het vloeit allemaal moeiteloos in elkaar over: De grooves van gitarist Daniel Johnston, de stuwende drums van Joost van Dijck, de hoge wat schreeuwerige stem van zus Cato en de psychedelische videobeelden op de achtergrond. Je moet het eigenlijk een keer zien om er iets van te begrijpen.
Ze vier keer zien in twee jaar tijd is dan misschien weer wat overdreven. Alhoewel: “Het is elke keer anders. We houden ons niet vast aan een bepaalde structuur. Die vrijheid maakt het voor ons heel leuk. Ik denk dat het voor het publiek ook fijn is,” zei Cato van Dijck in een interview. Ik ben toch weer benieuwd, volgende week in Utrecht.