Eddie Vedder – HMH / AFAS Live, Amsterdam, Nederland

Dit concertkaartje kostte 130 euro. Hier werd toch echt wel een mentale barrière overschreden. Het hoogste bedrag dat ik tot nu toe had betaald voor een concert was zo’n 115 euro voor Neil Young in de RAI. Pearl Jam klaagde begin jaren 90 nota bene Ticketmaster aan vanwege hun absurde ticketprijzen. Ik betaalde de 130 euro natuurlijk, maar ik ging maar één keer, en liet de andere twee concerten schieten. Dat zou Eddie Vedder leren!
Anderhalve week voor de concerten in Amsterdam beroofde Chris Cornell van Soundgarden zich van het leven. Een van Eddie’s beste vrienden, en weer iemand uit de grunge scene van Seattle die het uiteindelijk toch niet heeft volgehouden. Wat ben ik blij dat het de mannen van Pearl Jam gelukt is een andere weg te kiezen. Chris Cornell leek dat ook gelukt trouwens. Daarom was de klap nog vele malen harder. Toen het nieuws bekend werd, vroeg ik me oprecht af of Eddie er zou zijn, in Amsterdam.
Hij was er. Maar toch ook weer niet. En daarom juist weer heel erg wél. Zo werd het een bijna sacrale avond. Dat begon natuurlijk al met Glen Hansard, weer zijn supportact. Die blaast, eerlijk gezegd, Eddie Vedder van het podium, muzikaal en qua zang. Ik zeg daarmee niet veel geks, want volgens mij vindt Eddie dat zelf ook. Nee, foutloos was het allemaal niet, wat Eddie deed. Hij was niet tekstvast en een geweldige gitarist is hij gewoon niet. Maar hij daagt zichzelf uit en gaat geen risico’s uit de weg.
Met de setlist van vanavond leek hij het weer op mij gemunt te hebben. Come Back speelde hij juist vanavond voor het eerst zonder band (wel met hulp van de violisten van het Red Limo Quartet). En waar Comfortably Numb opeens weer vandaan kwam. Bizar… Zonder dat hij het ook maar één keer letterlijk over Chris Cornell had, voelde je aan alle kanten een enorme pijn. Eén keer probeerde hij iets over zijn gemoedstoestand te vertellen: niet de woorden zelf maar het feit dat hij compleet in ze verstrikt raakte maakte indruk. In Last Kiss was de 'her’ in “The Lord took her away from me” vanavond een ‘him’. Subtiel en mooi.
Het laatste nummer was Song Of Good Hope, van Glen Hansard. Die zat zelf naast Eddie, deed verder niet zoveel, maar trok hem er doorheen. Eddie zong met een gebroken stem: “You’ll be fine now, just stay close to me, and may good hope walk with you through everything”. Alsof hij het tegen zichzelf had…