De Dijk – Schouwburg, Tilburg, Nederland

Daar was-ie dan, de onvermijdelijke theatertournee van De Dijk. Huub van der Lubbe had zich al eerder aan soortgelijke projecten gewaagd, met het dichtgezelschap Concordia bijvoorbeeld. Nu ging hij met zijn band op pad langs de theaters. Na honderden concerten in jeugdhonken en poppodia, op kermissen en festivals, vonden ze het tijd om “aan het publiek vragen om onze muziek opnieuw te beluisteren”. Of om gewoon eens te luisteren, zou je ook kunnen zeggen.
Er kwam een bijbehorende cd uit, Groef. Met daarop twee nieuwe nummers, Prachtnacht en Geloofde Lente. Bekende klassiekers kregen een bewerking, die niet in alle gevallen veel toe heeft gevoegd aan het origineel trouwens. Maar ook werden er vijfendertig jaar oude liedjes afgestoft. Huub van der Lubbe stipte de actualiteit van de tekst van Liefje Liefje aan, die hij begin jaren 80 neerpende: “Het regent buiten en de kranten huilen, driekwart van de wereld kreunt van pijn. Ik heb het maart 1982, winter - het had al lente moeten zijn”.
Het blijft een genot, om de mannen aan het werk te zien. En inderdaad, om eens een keer echt te kunnen luisteren naar de teksten (alhoewel ik dat in mijn leven eigenlijk al vaak genoeg heb gedaan), en naar hoe op elkaar ingespeeld ze zijn. Met steeds in je achterhoofd het besef dat ze al tientallen jaren zo samen op een podium staan, al die tijd in vrijwel dezelfde samenstelling. Het jongensboek-idee, ik word er blij van…
Maar er ontbrak toch wat… Ik heb ze al zo vaak gezien, en als ik er dan aan het eind van het jaar weer eens 300 woorden aan vuil moest maken, uitte ik weleens heel voorzichtig kritiek op de voorspelbaarheid van hun setlists. Maar nu verlangde ik juist naar Ik Kan Het Niet Alleen en Niemand In De Stad zoals ze gespeeld hóren te worden. Ik miste het meezingen, de blaadjes bier, het zweet, en het dansen op Dansen Op De Vulkaan.