Bettie Serveert – Paradiso, Amsterdam, Nederland

Soms kom ik mezelf tegen tijdens deze exercitie. Het idee is dat er begin december nog geen letter op papier staat. Dat zo de stukjes niet al teveel doordacht zijn, en ik ze enigszins op elkaar aan kan laten sluiten. Maar ik draaf misschien nogal door hierin… Ik maak ook nog eens geen enkele aantekening na een concert. Dat is misschien een beetje onhandig, en oneerlijk ten opzichte van concerten aan het begin van het jaar.
Bij Bettie Serveert breekt het me nu toch op. Het was een hele mooie avond, dat weet ik nog wel. Mooi genoeg om boven De Dijk en My Baby te zetten. Dat kwam mede door het gezelschap waar ik mee was, trouwens helemaal geen onbelangrijke factor. Verder was er een bliksembezoek van de imposante Peter te Bos van Claw Boys Claw. Kort maar krachtig hoogtepunt van de avond. Maar verder...
Ja, nog iets, er werd voor de jarige zangeres Carol van Dijk gezongen. Ze werd 55, je zou het haar absoluut niet geven. In 1992 kwam het debuutalbum van Bettie Serveert uit: Palomine, nummer 6 in OOR’s lijst van beste Nederlandse albums aller tijden. Ze rommelden destijds maar wat aan, zeggen ze zelf, en opeens verkochten ze er in de Verenigde Staten 200.000 exemplaren van. Er is een aflevering van de mooie documentairereeks “Classic Albums” over gemaakt. Ze leunen 25 jaar later uiteraard nog hevig op die plaat.
Bettie Serveert serveert (pff) alternatieve gitaarpop. Dan weer ingetogen, dan weer gaan alle remmen los. Rockende vijftigers, het blijft een genot om naar te kijken. Het was rommelig en spontaan. Toen de kickdrum het begaf werd er na lang steggelen een akoestisch liedje ingelast. Daar werd ik aan herinnerd toen ik per WhatsApp wanhopig op zoek ging naar meer herinneringen. Nog een algemene indruk die met mij gedeeld werd: “De grootste ontdekking voor mij was dat rock juist door haar ruige en rauwe karakter heel sexy kan zijn”. Mooi verwoord. Niets aan toe te voegen.