The Shins – Paradiso, Amsterdam, Nederland

Oei, The Shins op 23. Waar is het misgegaan? Misschien wel met mijn zin "dit belooft legendarisch te worden", in een WhatsApp-groepje, om zo wat vrienden over te halen mee te gaan naar Paradiso. “Deze indie-grootheden zijn al járen niet in Nederland geweest!”, floepte ik er ook nog uit, of iets dergelijks. Ze gingen allemaal mee natuurlijk. Het was binnen tien minuten uitverkocht, dus de hype werd alleen maar groter. Na een liedje of vijf vroegen ze zich waarschijnlijk af wat ik allemaal bij elkaar had verzonnen over The Shins.
Het was achteraf eigenlijk te voorzien, dat het weleens een lastige avond kon worden. James Mercer stopt doorgaans meer ideeën in één liedje dan andere bands in hun hele oeuvre. Complexe songstructuren, een tringeltje hier, een gek koortje daar... Voeg daarbij de hoge wat schreeuwerige stem van Mercer. Dan wordt het blijkbaar een moeilijk verhaal om live dezelfde sprankelende melodieën tevoorschijn te toveren als op de platen.
The Shins is niet meer dan die verlegen James Mercer met een wisselend groepje willekeurige muzikanten om hem heen, dus van chemie tussen de muzikanten op het podium was niet veel te merken. Aanvoerder Mercer moet in de kleedkamer zoiets gezegd hebben als: “We klappen er vanaf de eerste minuut vol op!” Als een gek begonnen ze er liedjes doorheen te rammen, vooral nieuwe. Dat werkte bepaald niet. Ik probeerde wanhopig überhaupt een melodie te ontdekken, laat staan een sprankelende. Net toen ik mijn excuses aan mijn vrienden wilde aanbieden, werd de tactiek bijgesteld, namen ze gas terug, en begonnen dingen toch nog op zijn plaats te vallen.
In de toegiften bijvoorbeeld, tijdens New Slang natuurlijk, van hun eerste alom bewierookte cd Oh, Inverted World, een liedje dat iedereen in elk geval onbewust wel kent (zoek het maar eens op). Heel Paradiso zong of neuriede mee. En eerder al, tijdens Fantasy Island. “Dit is dus wat ik bedoelde!”, wilde ik roepen tegen mijn vrienden. Maar ik hield wijselijk mijn mond, tijdens een van de mooiste liedjes van 2017. Kwam het toch nog een beetje goed met The Shins.