Ryan Adams – TivoliVredenburg, Utrecht, Nederland

Verhalen over concerten van Ryan Adams schrijven zich doorgaans zelf. Daar hoef ik maar weinig aan te doen verder. Hij was bijvoorbeeld een keer ziek (Breda 2011), liep een keer boos weg (Paradiso 2006), en vertelde een keer ellenlange verhalen die kant noch wal raakten (RAI 2007). De laatste keer dat ik hem zag, Groningen 2015, deed hij de jaren 80 herleven, met over the top gitaarsolo’s en een wall of sound waar hij zich vroeger misschien voor zou schamen.
Wat was vanavond het verhaal? Na een liedje of vier onderbrak Ryan Adams het concert. Hij dreigde out te gaan, zei hij, omdat iemand met een groen lampje in zijn gezicht stond te schijnen. Hij was niet boos, maar hij wilde wel dat de dader zich meldde. En toen niemand dat deed, vroeg hij of iedereen een foto wilde nemen. Zo kon hij misschien de boosdoener traceren. Van tevoren was duidelijk gezegd dat dit (of in elk geval zoiets als dit) kon gebeuren, er was zelfs tape beschikbaar gesteld om de lampjes op je telefoon af te plakken. Het was allemaal geen grap (Adams heeft de ziekte van Ménière), maar dat leek het wel. Zeker toen in het vervolg van het concert de podiumlichten continu van alle kanten op hem af flitsten. Het leidde allemaal wat af, zeg maar.
Toegiften New York New York en Come Pick Me Up, normaal de hoogtepunten, werden plichtmatig uitgevoerd. Zelfs het altijd o zo mooie When The Stars Go Blue werd verbasterd tot een stamper, en verloor zo zijn magie. De 20 minuten durende progrock-uitvoering van Magnolia Mountain, met geïmproviseerde jams die alle kanten op gingen, was… bijzonder. Maar ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Ik wist trouwens ook niet zo goed wat ik moest met de tamboerijn spelende Satan die tijdens de finale op het podium verscheen.
De lat ligt inmiddels ook wel hoog. Daar heeft Ryan het zelf naar gemaakt, met al die vreselijk mooie liedjes, en door twee magische avonden van inmiddels jaren geleden (RAI 2007, Het Concertgebouw 2011). Laat ik eens ophouden met klagen. Tussen al het gedoe door viel er wel degelijk genoeg te genieten. Van een geweldige band bijvoorbeeld. To Be Without You van zijn laatste album Prisoner lijkt een nieuwe klassieker. En er was een zeldzame uitvoering van I See Monsters. Schitterend. Staat op YouTube. Gefilmd met een afgeplakte telefoon, mag ik hopen.