U2 – ArenA, Amsterdam, Nederland

Het was geen gelukkig huwelijk tussen mij en U2, als het om hun concerten ging dan. Over het laatste concert dat ik van ze zag, schreef ik dat het soms leek of ik naar een dvd aan het kijken was, en dat het tijd werd dat de mannen weer eens ‘gewoon gingen doen’. Ik had me suf genoten hoor, daar niet van, maar me toch voorgenomen ze de volgende keer over te slaan. Ik en mijn goede voornemens…
Er was niet eens een nieuwe cd, maar wel een nieuwe tour, naar aanleiding van het 30-jarig jubileum van The Joshua Tree, hun meest klassieke album (objectief gezien dan, ik zou zelf die eer aan Achtung Baby geven). Het album van hun grote doorbraak, en een van de albums waarmee voor Remco en mij onze gezonde obsessie voor muziek is ontstaan. Die zouden ze integraal gaan uitvoeren. En toen was ik dus weer om. Ik ben niet zo moeilijk…
We wisten vrijwel precies wat er ging komen. Eerst wat hitjes van vóór The Joshua Tree. Als ik zeg ‘hitjes’, dan bedoel ik dus dat ze even achter elkaar Sunday Bloody Sunday, I Will Follow, Bad en Pride oplepelden. Zonder al teveel opsmuk deze keer, op een wat kleiner podium meer richting midden van de zaal. Dit kwam vrij dicht in de buurt van ‘gewoon doen’. Heroes van David Bowie werd verwoven in Bad. Dat moet zo ongeveer het moment zijn geweest dat ik al mijn scepsis overboord gooide. Vanaf nu geen gezeur meer. Ik gaf me over. Hier was namelijk helemaal niets gewoons aan.
Toen doemde de boom op, op de grote schermen. De mannen liepen naar het grote podium. Het lange intro van Where The Streets Have No Name werd ingezet. We zagen zwart-wit beelden van een desolate snelweg. Het begon. The Joshua Tree. Van begin tot eind. En het was alles waar ik op gehoopt had. En meer. Mede natuurlijk door de waanzinnige visuals die Anton Corbijn voor dit deel van de show had samengesteld. Daar stond ik dan... Ietwat melancholisch, dat wel. Maar aan één stuk door blij te zijn om zoveel moois.
The Joshua Tree is een nogal onevenwichtig album. Het begint met alleen maar monsterhits. De hoogtepunten zaten voor mij juist in het tweede deel, de veel minder vaak gespeelde nummers. Vanaf het zo onwaarschijnlijk mooie Running To Stand Still eigenlijk. Red Hill Mining Town was vóór deze tournee zelfs nog nooit live gespeeld. Het zou te lastig (te hoog) zijn voor Bono. Wat zong hij het geweldig. Voor One Tree Hill vertelde Bono iets over overleden dierbaren, die we, waar ze ook zijn, stevig vast moeten houden. Het was misschien wel het mooiste liedje dat ik dit jaar hoorde...
Dat was The Joshua Tree. Klaar. Had gewoon gekund hoor, wat mij betreft. Maar we gingen eruit met nog wat meer hitjes. Ik kan zelf zonder de stampers Elevation, Vertigo, en zelfs Beautiful Day. Maar zoals ik al zei, de kritische noten zouden deze keer van andere mensen moeten komen. Ik deed hier niet meer aan mee.
Ik keek om me heen. Ik zag de deinende mensenmassa. Ik zag collectieve euforie. Ik zag vier mannen. Die ooit vier jongens waren. Vier vrienden. Belachelijk goede muziek maken.
Ik wist het. Toen al. Concert van het jaar.