Conor Oberst – Melkweg, Amsterdam, Nederland

Op 8 augustus 2003 zag ik Conor Oberst voor het eerst op een podium staan, met zijn band Bright Eyes. In de 13 keer die volgden, stonden er zeker meer dan 50 verschillende muzikanten met hem op het podium. Het Bright Eyes-hoofdstuk lijkt definitief afgesloten. Hij speelt nu of solo, of laat zich begeleiden door een band die hij voor de gelegenheid uitkiest. Was het bij de vorige tournee nog Dawes, nu had hij The Felice Brothers gestrikt. Beide bands timmeren zelf behoorlijk aan de weg, maar blijkbaar heeft Conor Oberst inmiddels voldoende respect in de Americana-scene afgedwongen, dat ze zich schikken in een rol als begeleidingsband.
The Felice Brothers hebben de naakte liedjes van het eerder in het jaar uitgekomen Ruminations samen met Conor van muziek voorzien. Zo kwam Salutations er alsnog, het album zoals Conor dat in zijn hoofd had toen hij de liedjes schreef. Ze werden er niet per se beter van, maar wel rijker, en het is een wat minder zware bevalling om naar te luisteren. Er werden extra liedjes toegevoegd waaronder het heerlijke Empty Hotel By The Sea en Napalm, waarmee een prachtige avond explosief werd afgesloten.
First Day Of My Life en Southern State, twee van mijn favorieten, waren niet eens de hoogtepunten. Ik had ze wel eens beter gehoord. Of ik heb ze gewoon te vaak gehoord, dat kan ook natuurlijk. The Felice Brothers voegden sprankjes hoop toe aan de droevige nieuwe liedjes. En ze speelden het oude materiaal alsof ze nooit iets anders hadden gedaan. Wonderbaarlijk vind ik dat altijd.
Een half jaar eerder in Utrecht bleven de politieke rants achterwege, terwijl er toch genoeg te ranten viel. Hij had toen wel wat anders aan zijn hoofd. We waren inmiddels een paar maanden verder, dus hij had iets meer afstand kunnen nemen van de recente dramatische gebeurtenissen in zijn leven (zie het verhaal van gisteren). Donald Trump kreeg de volle laag, meerdere keren, en niet subtiel. Dat was goed om te zien en te horen. Zo kenden we hem weer. Conor was terug!