8 Glen Hansard - 21 november, Amsterdam, Carré
Glen Hansard zag ik voor het eerst in Carré, als voorprogramma voor Eddie Vedder (26 juni 2012). Ik zat met mijn broer op de derde rij. Remco vond Glen beter dan Eddie. De supportact kreeg een staande ovatie. Nog nooit meegemaakt. Deze avond in Carré haalde Glen uiteraard herinneringen op aan dat optreden. Toen speelde hij Astral Weeks van Van Morrisson met een snippet van Smile van Pearl Jam, en vanavond deed hij dat weer. Man man man, wat ging het weer door merg en been. Ik kwam er even moeilijk in deze avond, en later dwaalde ik ook zo nu en dan af. Ik zag hem eerder in het jaar al, in Utrecht, daar had het vast mee te maken. En ook al is zijn muziek toch vooral luistermuziek, het rockt genoeg dat je er eigenlijk bij wilt staan, en je je heupen een beetje heen en weer wilt bewegen (of even naar de bar wilt lopen). Maar op de momenten dat hij me had, had hij me ook helemaal. Er was een emotionele hereniging met Markéta Irglová (samen zaten ze in de film Once). Glen liet zich zelfs wat meeslepen en ging de mist in tijdens Falling Slowly, hun gezamenlijke ‘hitje’. Uiteraard kreeg Donald Trump ervan langs, door middel van een bezorgde speech en een vrij woedende uitvoering van Vigilante Man van Woodie Guthrie. Leonard Cohen was net overleden. Diens gitarist van de laatste jaren, Javier Mas, zat de hele avond naast Glen, met gitaar op schoot. Het gaf een bijzondere lading aan de avond. Zeker tijdens het onvermijdelijke eerbetoon aan Cohen. En voordat de indruk ontstaat dat er alleen maar covers werden gespeeld: Net toen ik dacht dat de avond misschien wel wat tegen ging vallen, speelde hij het beste three-pack van het jaar, achter elkaar My Little Ruin, When Your Mind’s Made Up en -uiteraard- Bird Of Sorrow, copyright Glen Hansard. Het was bijna teveel van het goede...