Moss – Tivoli De Helling, Utrecht, Nederland

Moss zou je de troonopvolger van Daryll-Ann en Johan kunnen noemen. Nederlandse guitar driven pop/rock-bands van het Excelsior-label, uitblinkend in sprankelende melodieën, lievelingen van de muziekcritici. Het voortbestaan van Moss heeft even aan een zijden draadje gehangen. De bassist gaf in de zomer aan ermee te stoppen. De drummer en de gitarist maakten een uitstapje naar Klangstof. Zanger en bandleider Marien Dorleijn zonderde zich af in de Kytopia-studio en vroeg zich op een gegeven moment af of hij niet misschien met een solo-album bezig was. “Uiteindelijk kon het [toch] niet anders dan een Moss-plaat worden”, zei hij. Hij trommelde zijn maatjes weer op, en een nieuwe bassist. In februari komt Strike uit, hun vijfde album. De band ontdekte dat ze 12,5 jaar bestonden, en ze besloten dat te vieren met een mini-tournee (drie concerten). Op een of andere manier heb ik ze in die 12,5 jaar niet één keer gezien, zelfs niet toen ze in 2012 op het hoofdpodium Pinkpop stonden (vroeg in de middag, vandaar). De tijd was nu echt rijp. Wat een slechte beslissing zeg. Om ze niet eerder te gaan zien, bedoel ik dan. Ik heb geen vergelijkingsmateriaal, maar als hier geen sprake was van hernieuwde energie, dan weet ik het niet meer. Ze raasden door een bloemlezing van hun oeuvre. Geen tijd te verliezen. Van ieder album een liedje of vijf, en wat nieuw werk. Soms psychedelisch (Silent Hill), soms punky (She’s Got A Secret), vaak hitgevoelig (I Apologise natuurlijk), soms gewoon héél mooi (Slower End). On-Nederlands goed, zeggen ze dan. Ik zeg: Daryll-Ann- en Johan-achtig goed. Nederland moet Marien Dorleijn en Moss koesteren.