Wilco – TivoliVredenburg, Utrecht, Nederland

Bij de ingang van de Ronda hing een welkomstbord: “Tonight Wilco: Ashes Of American Flags”. Nu wisten we zeker dat het grimmig ging worden vanavond. Het was de dag na de Amerikaanse verkiezingen. Wilco stond in een prachtig decor, een bos, dat er, als de podiumlichten gedimd waren, behoorlijk onheilspellend uitzag. Ze openden, ongebruikelijk, ook met dat Ashes Of American Flags, een van de zes nummers die gespeeld werd van het meesterwerk Yankee Hotel Foxtrot uit 2002. Vanaf seconde 1 was duidelijk: hier staat een band niet gewoon wat liedjes te spelen, maar hier staat een band een punt te maken, en het zit ze heel erg hoog ook. Van de nieuwe plaat Schmilco werden ook zes nummers gespeeld. Daarvan werd Cry All Day, ietwat makkelijk, aangekondigd met “We cried all day today”, en de eerste letterlijke verwijzingen naar de verkiezingsavond. Het had Jeff Tweedy wat moeite gekost zich het podium op te slepen, maar nu hij er toch stond, voelde het goed. De heilzame werking van een avondje muziek dus toch weer - ik heb er nog eens een boek over geprobeerd vol te schrijven. Via Chicago volgde, waarin Jeff Tweedy en de bassist rustig hun coupletje doorzongen, terwijl drummer en gitarist een onbeschrijflijke hoeveelheid noise creëerden, en het nummer daarna weer rustig voortkabbelde. Misunderstood, waarin Tweedy ons, niet voor het eerst en niet voor het laatst, op het verkeerde been zette en het nummer nu eens berustend en niet woedend eindigde. Impossible Germany, waarin Nels Cline’s gitaarsolo elke keer absurdere vormen lijkt aan te nemen. De avond werd afgesloten met A Shot In The Arm. We luisterden hoe Tweedy hem samenvatte. En huiverden nog een laatste keer. “The ashtray says, you were up all night. When you went to bed, with your darkest mind, your pillow wept, and covered your eyes. And you finally slept, while the sun caught fire.” Was getekend, Wilco.