De European Touring Bus was een door nogal fanatieke fans gecharterde hop-on-hop-off bus die álle haltes van Pearl Jams Europese tournee aandeed. Wij hadden in een gekke bui één nachtje geboekt. Na de show in Verona zochten we hem op en stapten we in. Er werd wat bier gedronken en gitaar gespeeld in de ‘lobby’. Het was er ontiegelijk smerig. Toen doken we ons bed in - geen idee wie daar die nachten daarvoor in hadden geslapen. De volgende ochtend werden we wakker op de parkeerplaats bij het Datchforum in Milaan. We leefden maar één keer.
In Verona hadden we al een voorproefje gekregen van het fanatisme van de Italianen - er kwamen trouwens fans uit alle hoeken van de wereld naar deze reeks Italiaanse shows. Maar wat we in Milaan in de pit zagen gebeuren, van redelijk grote afstand op de tribune, tart elke beschrijving. Elk woord werd gepassioneerd meegezongen, terwijl Italianen er doorgaans niet om bekend staan vloeiend Engels te spreken. Ruim twee uur lang ging het hélemaal los.
Pearl Jam had de setlist op de situatie afgestemd, zo leek het. Ook op hun zat geen rem. Slechts een enkele keer namen ze gas terug, en als ze dat dan deden, dan deden ze het met een paar persoonlijke favorieten van mij, zoals Faithful en I Am Mine. Titels die bij een hoogmis passen. Want daar waande je je deze avond, in een hoogmis. Toen moest Black zelfs nog komen. Een onvergetelijke samenzang van duizenden mensen. Duizenden mensen, rocking in a free world…