Ik heb YouTube nog niet helemaal uit, maar de Alchemy live versie van Sultans Of Swing moet wel een van de beste live performances zijn die erop te vinden is. Minutenlang onnavolgbaar gitaarwerk. Zóveel energie. Zelfs de bassist laat zich niet onbetuigd. Die bassist is John Illsley, naast Mark Knopfler de enige die er van het begin (1977) tot het einde (1995) bij was in Dire Straits.
Dire Straits was mijn állereerste concert, in een stijf uitverkochte Kuip. Ik was toen met Remco, we waren 18 en 15. Al die liedjes die ik zó vaak uit zijn slaapkamer had horen schallen, hoorden we live gespeeld worden, door wat stipjes in de verte, waarvan er eentje John Illsley was. Nu stonden we wat dichterbij, in een stijf uitverkochte Patronaat. Ik was nu met Aisen.
We waren er trouwens ingeluisd door John. De show zou ‘in het teken van 40 jaar Brothers In Arms staan’. Er werd met geen woord over dit album gerept. Slechts vijf van de negen nummers werden gespeeld. Ik vergeef hem deze goedkope marketingtruc maar. Anders waren we deze mooie avond misgelopen.
De anekdotes over de jonge Dire Straits waren helaas moeilijk verstaanbaar. Zijn zangstem deed aan de huidige Bob Dylan denken. Niet best dus. Maar ja, de man is 76. Ga er maar aan staan. Hij huppelt ook wat minder rond dan in dat filmpje van 43 jaar geleden. Ook logisch. De twee fenomenale gitaristen naast hem benaderden het unieke geluid van Mark Knopfler. Ja, ook op Sultans Of Swing. Prachtig hoe Illsley nog steeds in die liedjes van soms bijna 50 jaar oud opgaat, en zichtbaar geniet. Zelfs na afloop nog, kwam hij de zaal in om handtekeningen uit te delen. Aandoenlijk bijna.
Terwijl ik dit schrijf, hoor ik vanuit Sarah’s slaapkamer Walk Of Life schallen. Ze is 16. Remco’s platen staan op haar slaapkamer. Ze heeft Brothers In Arms opgezet. Het verhaal wordt steeds weer een beetje mooier.