De toch al niet heel sfeervolle zaal was maar voor een kwart gevuld. Een beetje troosteloos. Daar was de band al. Er stroomden nog wat mensen binnen, vanuit het voorcafé. Het licht ging uit. Ze begonnen, met We Vieren en Het Komt Allemaal Goed. Er was al snel niets troosteloos meer aan. We vierden en het kwam allemaal goed.
Uit het oeuvre van de Tröckener Kecks hoopte ik op meer of andere verborgen pareltjes dan een paar maanden geleden. De setlist was uiteindelijk exáct dezelfde als toen. Maar met opnieuw het prachtige Kijk Niet Om kon ik ook wel leven, met een glansrol voor de geweldige gitarist Roeland Vandemoortele.
De andere gitarist, Tim Toegaert, was een invaller. Als niet(-eens-een-heel-klein-beetje)-muzikant vind ik het ongelofelijk dat je je in zo’n korte tijd al die nummers eigen kunt maken. Hij stond erbij alsof hij nooit iets anders gedaan had, en nailde zelfs de koebelsolo aan het einde van Meer Niet!
Rick wilde een keer een Hollandse gospel schrijven. Dat werd Zing Voor Mij. Zoals het bij een gospel hoort te gaan, zouden wij wel voelen wat we wanneer moesten doen en zingen. Dat voelden we inderdaad, een magisch momentje. Rick kreeg er kippenvel van, liet hij zien. Ik ook.
Zoals gewoonlijk eindigden ze met een ziedende versie van De Jacht Is Mooier Dan De Vangst. Van het album De Jacht, uit 1989, voor 1 gulden geleend bij de bieb in Middenbeemster, een van mijn beste investeringen. Wat is het tof om iets van de Kecks-sfeer nu met Aisen te beleven. En ze vindt Rick nog leuk ook!
Ik ging na afloop een biertje halen. Rick zag zijn kans schoon en liep op Aisen af, zag ik uit mijn ooghoek. Een kort gesprekje, en toen kreeg ze - niet voor het eerst, na Arnhem 2022 - zomaar een kus. Het is dus wederzijds. Mooi is dat. Ach, ik vergeef het ze. Ik snap ze allebei wel. We gingen met zijn drieën op de foto.