Glen Hansard – Melkweg, Amsterdam, Nederland

Glen Hansard is zanger, acteur en verhalenverteller, met een bijna ongeloofwaardig innemende uitstraling. Dit jaar bracht hij zijn tweede solo-album uit. Het leverde hem eindelijk eens veel airplay op de radio op (Her Mercy). Even tussendoor, de Top 5 Beste Albums van 2015, met een misschien verrassende nummer 1 (maar ik zou die PSV'er echt een kans geven!):
1. Björn van der Doelen & Allez Soldaat - Caballero Zonder Filter
2. Father John Misty - I Love You, Honeybear
3. Tom McRae - Did I Sleep And Miss The Border?
4. The Libertines - Anthems For Doomed Youth
5. Sufjan Stevens - Carrie & Lowell
En 'bubbling under': Glen Hansard - Didn't He Ramble. Een rijk georkestreerde plaat, met een paar pareltjes (My Little Ruin, Winning Streak), maar zijn albums missen iets van de magie van zijn live optredens, waardoor ik ze niet heel vaak draai (wel heel vaak wat losse nummers, zoals het magistrale Bird Of Sorrow, van zijn eerste album, dat in de Melkweg ook weer tranentrekkend was).
Zijn liedjes kennen vaak dezelfde opbouw, ingetogen beginnend en toewerkend naar een explosieve climax, vaak met makkelijk mee te zingen refreinen (wat hij het publiek dan ook misschien net iets te vaak liet doen vanavond). Maar er waren ook uitzonderingen: het vanaf de eerste noten funky Lonely Deserter, het breekbare Back Broke van The Swell Season, en Say It To Me Now van The Frames, onversterkt vanuit het midden van de zaal (het is tegenwoordig trouwens origineler om géén intermezzo ergens midden in de zaal te doen).
Je hoefde Hansard vanavond weer niet heel lang te observeren om de overeenkomsten met Bruce Springsteen (hij covert hem vaak) en Eddie Vedder (hij speelt vaak met hem samen) te zien. Ik had dan ook een behoorlijk goede avond. Zeker toen hij, toen we er al niet meer op rekenden, als een van de laatste toegiften inderdaad nog Drive All Night van Springsteen inzette. Over een maandje mag ik de baas dat nummer (van The River) zelf horen uitvoeren, maar dit kon er ook wel mee door.