Two Gallants – Effenaar, Eindhoven, Nederland

Two Gallants is de band die door mij de laatste acht jaar het vaakst gedraaid is. Hun muziek kruipt onder mijn huid zoals geen enkele andere band dat de laatste jaren voor elkaar krijgt. Dat lukt ze bij ieder nieuw album weer, ook al lijken ze door de jaren heen wat concessies gedaan te hebben aan hun oorspronkelijke geluid. De complexe songstructuren hebben langzamerhand plaatsgemaakt voor een wat toegankelijkere sound.
Dit jaar zag ik ze drie keer, waarvan één keer als voorprogramma. Dat is geen record trouwens:
1. Tröckener Kecks in 2001 - 10 keer gezien
2. Counting Crows in 2003 en Bruce Springsteen in 2005 - 5 keer
4. Tom McRae in 2003 en Voicst in 2008 - 4 keer
6. o.a. De Snevo's in 2003, Beth Hart in 2004, Kaizers Orchestra in 2008 en Two Gallants in 2015 - 3 keer
Het is ongekend hoe deze twee mannen het voor elkaar krijgen te klinken als een complete band. Drummer Tyson Vogel gebruikt zijn drumstel op alle mogelijke manieren, met verschillende hulpmiddelen, en verliest zichzelf daarbij volledig, zo lijkt het soms. Fascinerend om naar te kijken. Ondertussen spuugt hij ook nog de tweede stem door zijn microfoon, over de rauwe stem van zanger en gitarist (en in Eindhoven soms ook pianist) Adam Stephens heen. Die stem is zo rauw dat je je afvraagt hoe lang hij dit nog kan volhouden zo.
De hoogtepunten van deze twee avonden (ze ontliepen elkaar weinig, maar Eindhoven wint het, op details) waren toch de momenten van verstilde melancholie: zowel in Amsterdam als in Eindhoven natuurlijk Steady Rollin', in Amsterdam het adembenemende My Man Go, en in Eindhoven het in hun oeuvre verrassend troostrijke Seems Like Home To Me. Maar toen ze als voorprogramma van Low een akoestische set speelden, miste ik toch hun furieuze explosies, zoals bijvoorbeeld in Las Cruces Jail.