Ryan Adams – Oosterpoort, Groningen, Nederland

Ryan Adams is in het rijtje onnavolgbare artiesten die ik probeer te volgen (Conor Oberst, E van Eels, William Fitzsimmons, Bob Dylan zou je er ook onder kunnen scharen) wel een van de onnavolgbaarste. Dit jaar bracht hij, in zijn onbedwingbare drang tot muziek maken in welke vorm dan ook, het album 1989 uit, wat een integrale cover is van Taylor Swift's succesvolle album (met dezelfde titel).
Naar een optreden van hem gaan is eigenlijk gewoon gokken. Tot nu toe had ik geluk gehad. Slechts één keer was hij chagrijnig (en opeens weg). In de RAI in 2007 waren de liedjes magisch (en de verhalen tussendoor nogal... bizar). Tijdens zijn solo-tour was hij de singer songwriter die ik zo graag in hem zie en leek hij redelijk goed in zijn vel te zitten (maar was wel één keer ziek). Vorig jaar in Paradiso (gemist) scheen het tegen te vallen. Hoe dan ook, ik reed op een doordeweekse avond naar Groningen. Een lekkere road trip. Ik waagde de gok.
Het was al nooit het probleem van Ryan Adams, maar vanavond schaamde hij zich echt nergens voor, en dus bracht hij zijn eigen nummers in óf een eighties rock-versie (inclusief Springsteen-achtige poses) óf een progressive rock-versie (inclusief over the top instrumentale stukken aan het eind: Peaceful Valley, wat een trip). Het kwam nog oprecht over ook. En hij leek zelf volop te genieten, al kon je dat uit zijn gezicht niet opmaken, want dat was het hele concert verborgen achter zijn weelderige haardos.
Dát twee uur lang zou misschien iets teveel geweest zijn. Dus hij sloot af met dit drieluik: Oh My Sweet Carolina, Wonderwall, Come Pick Me Up. Kan het mooier? Het kon nog iets mooier. Halverwege de set... "Dancin' where the evening fell...": When The Stars Go Blue. Gegokt en gewonnen.