Counting Crows – Philharmonie / PHIL, Haarlem, Nederland

De Counting Crows hebben niet echt een stijgende lijn te pakken, al hadden ze me in 2014 in de Heineken Music Hall blij verrast met een fris optreden met een mooie setlist. Toch had ik mezelf daarna beloofd de volgende keer niet per se te hoeven. Maar die belofte was ik natuurlijk alweer snel vergeten, toen bekend werd dat het de Philharmonie in Haarlem werd. Dat kon wel eens bijzonder worden (ik dacht nog heel naïef dat meer mensen dat zouden vinden en kocht kaartjes een minuut nadat de voorverkoop begon; het was bij lange na niet uitverkocht).
Bijzonder werd het vanavond eigenlijk alleen vanwege de dramatische akoestiek (terwijl ik juist hoopte dat dat in die zaal het verschil zou maken). Ik ben helemaal geen geluidsfetisjist, maar hier was het zo belabberd dat ik zelfs van opener Round Here, mijn favoriete nummer aller tijden, niet kon genieten. Gelukkig had ik die drie dagen eerder op Pinkpop ook al meegepakt, en daar had het me een ouderwetse hoeveelheid kippenvel opgeleverd.
Het geluid werd beter, maar de keuze van de liedjes niet. Colorblind, Blues Run The Game en natuurlijk Possibility Days waren prachtig, maar daaromheen kozen ze voor teveel recente niemendalletjes, allemaal in hetzelfde tempo (uptempo maar zonder dat het helemaal los gaat). Op Werchter 2003 na (toen waren ze gewoon aan het eind van hun latijn na de intense en intensieve Hard Candy tour) was dit de minste van de 13 keer dat ik ze zag. Volgende keer zou ik de Counting Crows echt zomaar een keertje links kunnen laten liggen.
Dan blijft dit de top zes van de liedjes van ze die ik het vaakst zag:
1. A Long December 13 (100%!)
2. Mr. Jones 12
3. Rain King 11
4. Miami 10
5. Hard Candy 9
6. Holiday In Spain 8