Pink Project – Kennemertheater, Beverwijk, Nederland

Je zou bijna weer zeggen dat het geen toeval is: Op de dag dat mijn boek - met daarin een grote dosis broer - voor het eerst in een winkel ligt, een verhaal over Pink Project, coverband van Pink Floyd, zijn favoriete band. "Niet zomaar een coverband", zei Remco vaak. Tot in de perfectie benaderen ze het Pink Floyd-geluid. Waarschijnlijk beter dan Pink Floyd (wat er überhaupt nog van over is) dat zelf zou kunnen (zei Remco ook vaak).
We kregen eerst een kleine dwarsdoorsnede uit hun hele oeuvre (onder andere Dogs, Time en natuurlijk Wish You Were Here), en achter elkaar Amused To Death van Roger Waters (solo) en Murder van David Gilmour (solo). Daar was dus over nagedacht. Dat laatste nummer kende ik niet. Mijn broer had het natuurlijk al tijdens de show kunnen toelichten. Daardoor miste ik hem het meest, deze avond. Liefst had hij bij elk concert nog met een pen de setlist plus aantekeningen op een notitieblokje geschreven, maar op een gegeven moment besloot hij toch ook maar met zijn tijd mee te gaan.
Vervolgens kregen we zoals aangekondigd 'het beste van The Wall'. Naarmate het concert vorderde, ebde de weemoed weg. Die werd vervangen door een soort berustend genieten. Het hielp dat ik dat bij de vrienden om mij heen ook zag gebeuren. Bovendien hadden we het druk genoeg met het opgaan in de heftige maar fascinerende beelden op de schermen achter de band. Zo lukte het uiteindelijk zelfs om niet het pijnlijke maar de schoonheid van Comfortably Numb te voelen en zien. En zo lukte het zelfs om na afloop - met een lach - een bak aan herinneringen op te halen.