Tom McRae – Sint-Dionysiuskerk, Sint-Denijs, België

Vorig jaar zag ik in november Jeff Tweedy in de Apostel Paulus Kirche in Berlijn optreden. Voor volgend jaar heb ik kaartjes voor William Fitzsimmons in de Jeruzalemkerk in Amsterdam. En in mei van dit jaar reed ik naar West-Vlaanderen, naar Kerk Sint-Denijs, voor Tom McRae. Dit eigenlijk bij gebrek aan een show van hem iets dichter in de buurt. Maar in 2014 is dus onbewust een nieuwe traditie ontstaan (een concert bezoeken in een kerk in een land waar ik niet eerder een concert in een kerk heb gezien). Dus ik moet in 2017 maar op zoek naar een kerk in Frankrijk. Want deze traditie verdient een vervolg.
Een van de grootstste mysteries van de 21e eeuw is dat Tom McRae niet groter is geworden dan hij is. Sterker nog, waar hij ruim tien jaar geleden nog op Pinkpop en Werchter stond, zijn de zalen inmiddels alleen maar kleiner geworden, en zijn albums brengt hij tegenwoordig in eigen beheer uit. Hij steekt zijn zelfspot daarover niet onder stoelen of banken, maar hij lijkt er ook wel vrede mee te hebben. Voor de opnames van zijn laatste album Did I Sleep And Miss The Border, zijn beste sinds tijden, had hij een nieuwe band samengesteld, The Standing Band, die hem vanavond in Sint-Denijs ook begeleidde (op de helft van de nummers, de rest was solo). Ze hadden de nieuwe liedjes nog maar zelden in een live setting gespeeld, maar ze klonken fris en energiek, misschien wel juist daardoor.
Het mooiste was All That's Gone, dat me tot 16 mei 2015 nooit opgevallen was. Tom McRae op zijn Tom McRaest. Ik dacht er een stukje uit te quoten, maar dat is onbegonnen werk. Een aaneenschakeling van mooie zinnen. Het gaat om het hele verhaal. Tom McRae bracht het, solo, zodat je zijn pijn (over 'love gone horribly wrong') voelde. Net zoals bij Typhoon, toen hij de tekst van Zo Niet Mij uitspuugde, en Paul de Munnik, die Lopen Tot De Zon Komt voor de tweehonderdzoveelste keer zong.
Tom McRae flikte het weer. De man stelt sowieso eigenlijk nooit teleur. Het was de zestiende keer dat ik hem zag, in allerlei verschillende settings: De omstandigheden, de ongelooflijke akoestiek, en de reis, maakten deze avond 'something else'. Hij speelde slechts twaalf liedjes (eat your heart out, Bruce Springsteen, Pearl Jam en Typhoon!, zo kan het dus ook). Ze waren elke kilometer meer dan waard.