De Noorse band Madrugada werd in 1995 opgericht. Vier jaar later kwam hun meesterwerk Industrial Silence uit. Ze bouwden een fanatieke schare fans op. Maar toen, uit het niets, werd gitarist en liedjesschrijver Robert Burås dood gevonden, in de zomer van 2007. De man om wie alles draaide was niet meer. Het album waar ze mee bezig waren, werd afgemaakt, als een lange therapeutische sessie. Niet veel later werd Madrugada opgedoekt.
Zanger Sivert Høyem ging solo. Maar in 2019 besloten ze toch weer samen te gaan toeren, om het 20-jarig jubileum van Industrial Silence te vieren. Het werd een triomftocht. Het beviel ze zo goed dat ze nieuw materiaal gingen schrijven. Zo kwam Chimes At Midnight tot stand. Bedaarder dan vroeger, en nog steeds in therapie, zo klinken ze. Met enige afstand is het het beste album van 2022, vind ik.
Mocht ik trouwens klinken als de grootste Madrugada-kenner aller tijden: tot drie weken voor dit concert had ik letterlijk nog nooit van deze hele band gehoord.
Maar nadat ik Chimes At Midnight voor de eerste keer op had staan, ging het snel. Ik moest hier zoveel meer van weten. Wie is die vent die die schitterende composities zingt? Wat is de bron van deze prachtige melodieën? En vooral ook: treden deze gasten live op? Dat deden ze dus! Sterker nog, ze kwamen naar Nederland, dezelfde maand nog.
Dus stonden we een paar weken later in 013. Ze kwamen op. Tenminste, dat vermoedden we. We hadden immers geen idee hoe ze eruit zagen. Maar Høyems diepe, donkere stem herkenden we al snel.
Vanaf de dreigende opener Nobody Loves You Like I Do, ontspon zich het meest intense concert dat ik in jaren gezien had. Ook al waren we nog helemaal niet zo bekend met hun repertoire, toch klonk vrijwel elk nummer alsof het er altijd al geweest was.
Electric en Majesty: net zo episch als de titels doen vermoeden. Salt en Strange Colour Blue: opzwepend en meeslepend. In Strange Colour Blue is State Trooper van Bruce Springsteen verweven. Dat doen ze blijkbaar altijd, maar voor mij kwam het als een verrassing, en ik begon me steeds meer af te vragen wat er in godsnaam allemaal aan het gebeuren was, deze avond.
De main set werd afgesloten met het hypnotiserende Dreams At Midnight (“You never even slept”). Dat stond bovenaan in alle klassementen in mijn Spotify Wrapped van 2022. Het was een schitterende opmaat voor de toegiften. Er volgden nog zes van hun beste liedjes. Bijna een concert op zichzelf. Het hield niet op. Maar dit hoefde ook nooit op te houden.