Het ging goed met Phoebe Bridgers, dat was bekend, maar wat moest zij eigenlijk in zo’n grote zaal als de AFAS Live? Bleek dus dat ik me wel voldoende in haar muziek had verdiept, maar niet in haar fanbase. Al tijdens het voorprogramma stonden de voorste rijen volgepakt, en dan vooral met tienermeiden, waarvan opvallend genoeg een groot deel uit de LHBT-gemeenschap kwam (ontdekte ik later).
In Phoebe Bridgers hebben ze een stem van hun generatie gevonden. Of meer nog: een stem van hun gevoelens. Bijzonder, en mooi vooral ook, want haar muziek is nu niet bepaald ‘makkelijk’, of toegankelijk, laat staan dansbaar. Het moet dus om meer gaan dan dat. Om teksten, persoonlijkheid en uitstraling. De sferische muziek, en haar stem, maakt het onderscheidend van de rest. Daar hebben we misschien wel de essentie te pakken.
Teksten over zware onderwerpen werden luidkeels meegezongen. Taferelen die ik eigenlijk alleen van oude beelden van Doe Maar herkende (net als meerdere flauwvallende meisjes op de voorste rijen trouwens).
Aan de orde kwamen onder andere: een klootzak van een mentor (Motion Sickness), een lul van een vader (Kyoto), de abortus die ze vorig jaar onderging (Chinese Satellite), het bezoek aan de begrafenis van een leeftijdsgenoot (het gruwelijk mooie Funeral, dat eigenlijk over haar eigen depressies gaat), en het einde dat nabij is (I Know The End, met bloedstollende apotheose).
De klootzak van een mentor was Ryan Adams. Het was hem bijna gelukt haar klein te krijgen. Maar nu is ze groot, en stond ze hier gewoon. Daar kan Ryan momenteel alleen maar van dromen. Toch gun je haar liedjes een intiemere zaal. Vooraan was het weliswaar dringen, verder was het lang niet uitverkocht. Het was nog steeds moeilijk te begrijpen dat haar optreden hier geprogrammeerd was.
Des te knapper dat ze deed wat ze deed, vol zelfvertrouwen. Het was louterend om iemand de nieuwe generatie zó te zien raken, met zó weinig middelen. Zeventien liedjes had ze ervoor nodig. Meer niet.
—
De hele lijst van 2022 staat hier