Kacey Musgraves – Melkweg, Amsterdam, Nederland

Album van het jaar 2018: Golden Hour van Kacey Musgraves. Misschien te zoetsappig voor velen, maar wat een heerlijke luisterplaat vol country-pop, met de nadruk op pop, is dit toch. Drumcomputers (Happy And Sad), haar stem vervormd tot computerstem (Oh What A World) en disco-beats (Velvet Elvis), het zit er allemaal in, en ze komt er allemaal mee weg. Elk liedje ligt op zijn eigen manier even lekker in het gehoor. Nieuwsgierig waren we of ze live het niveau van die plaat kon benaderen, en of het niet saai zou worden. We hadden ons geen zorgen hoeven maken. Dat was vanaf opener Slow Burn wel duidelijk. De oude liedjes (die we nog niet zo goed kenden) deden niet onder voor de nieuwe. Het ging van songfestivalachtige toestanden (Tearing Up My Heart, een 'N Sync cover, ja echt) tot piano-ballads (het werkelijk prachtige Rainbow), en alles daartussenin. Haar band speelde net zo strak als dat de muzikanten zich gekleed hadden. Hun rode pakken afgestemd op de betoverende outfit van de vrouw om wie het draaide. Kacey Musgraves dus. Wat een vrouw. Pas 30 is ze, maar ze straalde rust en controle uit, en zong ontzettend mooi. Feelgood-concert van het jaar.