Arcade Fire – Ahoy, Rotterdam, Nederland

Ik dacht toch echt dat Arcade Fire dé band van het moment was, zeker na hun triomftocht op Best Kept Secret in 2017. Maar Ahoy was misschien net halfvol vanavond. En dat was niet het enige dat misging. Kijk, hun laatste cd, Everything Now, is behoorlijk afgebrand in de pers, maar ik vind het een van hun betere, en had weinig last van de zelfoverschatting en de grootheidswaanzin die ze werd verweten. Maar dat had ik, hoe hoogdravend dat ook klinkt, vanavond wel. Alsof ze geen keuzes konden maken, en werkelijk alles wat ze hadden bedacht (qua performance, én visuals) in één show wilden proppen, of soms zelfs in één nummer. ‘Doe even normaal’, dacht ik dus net even iets te vaak. Het normaalst bleef het nog bij de nummers die door Régine Chassange werden gezongen (Electric Blue en Sprawl II). Dat die me in positieve zin het meest zijn bijgebleven is toch eigenlijk een beetje gek. Neemt allemaal niet weg dat er op dit moment weinig bands zijn zoals Arcade Fire: zo rijk, dynamisch, en spannend. En Win Butler is door de jaren heen zeker gegroeid in zijn rol als voorman. Maar kan het allemaal even een onsje minder, alsjeblieft. Het is bijna niet meer te geloven dat ik deze band ooit, in 2005, zonder al teveel poespas, in Paradiso zag optreden.