Eels – TivoliVredenburg, Utrecht, Nederland

Op The Deconstruction, de nieuwe plaat van Eels, is het voor E’s doen een vrolijke bedoening. Mark Oliver Everett (zijn echte naam) is dan ook recent, op 54-jarige leeftijd, vader geworden. Hij nam een lange pauze, om dat gezinnetje te stichten, maar ook omdat de tank helemaal leeg was. Overigens is hij inmiddels ook weer gescheiden van de moeder van zijn zoontje. Nee, het is niet altijd eenvoudig om E te zijn. Even was het schrikken toen hij het podium betrad. Hij oogde fragieler dan ooit. Als dat maar goed zou gaan. Maar toen begon het gerammel op de instrumenten, van bassist Big Al, gitarist P-Boo, nieuwe drummer Little Joe, en de onnavolgbare E zelf, ook met gitaar, schreeuwend, en op zijn manier dansend. Alsof ze bezeten waren. Bekendere nummers als Novocaine For The Soul en I Like Birds, kregen de garagerockbehandeling. Geen adempauzes. En als er wel even gas werd teruggenomen, dan ging het natuurlijk door merg en been. De dood ligt altijd op de loer, rondom E. Lees zijn fantastische autobiografie maar eens. Op afsluiter P.S. You Rock My World zong hij: “Maybe it’s time to live”. Een note to self. Leven deed hij zeker vanavond. Beter dan dit zag ik hem niet eerder.