John Illsley – P3, Purmerend, Nederland

Ik, 15, en Remco, net 18, met de trein naar Rotterdam, voor Dire Straits in De Kuip. Het was 29 mei 1992. Vader lag in het ziekenhuis, na een fietsongeluk. Moeder zal erg ongerust zijn geweest, maar ze liet ons gaan. Zoals ze ons eigenlijk altijd hebben laten gaan. Ik herinner me alleen maar een paar flarden. Het was allemaal veel te indrukwekkend.
Remco moet zich suf hebben genoten. Telegraph Road stond altijd op 1 in zijn persoonlijke top 100, weet ik nog. Hij altijd met zijn lijstjes. Hij draaide ze helemaal grijs. Loeihard ook. Ik moest er eerst niets van hebben, zoals het een klein broertje betaamt. Dus ik zette er eerst Michael Jackson en later Bruce Springsteen tegenover. Nog harder. Onze muzieksmaak groeide door de jaren heen naar elkaar toe, zoals wijzelf ook naar elkaar toe groeiden. Dire Straits was ons eerste concert samen. Er volgden er daarna nog 145.
Nu is het 2017, het is al bijna vier jaar geleden dat... Een aankondiging op de site van P3: De basgitarist van de band die we ruim 25 jaar geleden ergens in de verte op een podium zagen staan, kwam naar Purmerend. Wat had hij dit ontzettend mooi gevonden. En wat was het ontzettend mooi.
Oude mannen die oude klassiekers in een klein zaaltje brengen, zonder de oorspronkelijke zanger. Vergane glorie lag op de loer. Niets daarvan dus! Naast zijn iets meer blues-georiënteerde eigen nummers, brachten John Illsley en zijn geweldige muzikanten een voorspelbare bloemlezing uit het Dire Straits-oeuvre. En daar kwamen we voor! De gitaarsolo’s vlogen je om de oren. Wat klonk het goed. Het geluid in P3 had ik niet eerder zo goed gehoord. De speelvreugde droop van het podium af. Het genieten won het van de weemoed, en de glimlach was niet van mijn gezicht te slaan.
Sinds 5 februari 2014 vraag ik me bij ieder concert waar ik ben even af of Remco ook van de partij zou zijn geweest, als hij niet… Dan kijk ik even naast me, en zie hem daar nog zo staan. Hij had ons in de pauze van dit concert iets kunnen vertellen. Een herinnering aan 29 mei 1992 bijvoorbeeld, of een detail over hoe ze een bepaald liedje speelden vanavond, een gemiste solo, zoiets. Aisen en hij hadden met elkaar kunnen praten. Dat zou mooi geweest zijn.
Er is veel veranderd. Ik draai Dire Straits de laatste weken helemaal grijs. Dankzij John Illsley.