Lisa Hannigan – Doornroosje, Nijmegen, Nederland

Damien Rice had een subtieler moment kunnen kiezen om Lisa Hannigan uit zijn band te zetten en/of hun relatie te beëindigen. Mede dankzij haar unieke vocale bijdragen was het eerste album van Damien, o (uit 2002), zo’n klassieker geworden. Tijdens de tournee naar aanleiding van zijn tweede album, 9 (uit 2006), letterlijk tussen een soundcheck en een concert in, escaleerde het dus volledig. Damien houdt wel van een beetje dramatiek, niet alleen in zijn muziek. Ze hebben elkaar nooit meer gesproken.
Damien zelf heeft het er zwaarder mee gehad dan Lisa. Zijn derde album liet jaren op zich wachten, en hij probeerde haar naar eigen zeggen meerdere keren over te halen weer met hem mee te werken. Maar zij had haar eigen weg gevonden. Minder succesvol, maar vermoedelijk een stuk relaxter.
Inmiddels heeft ze zelf drie albums uitgebracht. Ze zijn aangenaam om naar te luisteren, maar, eerlijk is eerlijk, ook weinig spectaculair. Blij verrast was ik toen ze op 10 december 2012 in het voorprogramma van Glen Hansard bleek te staan. Wat deed ze het goed. Reden genoeg om haar eens als hoofdact aan het werk te zien. Voor het eerst naar Doornroosje!
Ze stond daar samen met The Colorist Orchestra, uit België. Misschien was dat waar het een soort van mis ging. Ik was meer bezig met het orkest dan met Lisa Hannigan. Ik wilde weer eens -niet per se door die liedjes zelf, want ik snap dat ze het repertoire van Damien Rice nooit meer aan gaat raken- de magie van Cold Water en 9 Crimes te voelen. Maar hoe innemend ze daar ook op het podium stond, en hoe mooi ze ook zong, écht geraakt werd ik niet.
De focus op het orkest dan dus maar… Ze hadden Lisa’s muziek in een volledig nieuw jasje gestoken. De acht muzikanten gebruikten daarbij tientallen verschillende voornamelijk akoestische muziekinstrumenten en andere willekeurige voorwerpen waarop je kan trommelen of blazen. De interactie tussen de orkestleden, hoe Lisa zich daar tussendoor bewoog, de gekke toetsenist/pianist, hoe ze naar elkaar lachten als er blijkbaar iets nieuws of iets geks gebeurde: muzikanten zien genieten is gewoon genieten. Het was alleen niet echt waar ik voor gekomen was.