Het voorprogramma moest nog beginnen. Het was behoorlijk vol al, in de Ronda, terwijl we best laat waren. Toen de supportact op kwam, zagen we een meisje appen: “Hij begint!” Ze dacht dat Father John Misty al op het podium stond. We maakten haar belachelijk. De muziek was niet helemaal ons ding. Lang uitgesponnen nummers. Deze band leek niet van plan binnenkort te stoppen. Niet eerder meegemaakt dat mensen zo uit hun dak gingen voor het voorprogramma.
En toen was het plotseling alsof twee draadjes in mijn hoofd contact met elkaar maakten. Ik pakte wild mijn telefoon. “Wat is er toch?” werd mij gevraagd. Mijn telefoon bevestigde al snel wat ik eigenlijk al zeker wist. “We zijn in de verkeerde zaal!” riep ik uit. We beenden hoofdschuddend weg, richting Grote Zaal. Ik voorop. Het meisje naast ons keek ons met een spottende glimlach aan...
Achter mij hoorde ik het gemor: “Man man man, wat een geklungel, 500 concerten gezien, loopt gewoon de verkeerde zaal in”. Ik begon over ‘eigen verantwoordelijkheid’, en riep dingen als “Dit was júllie cadeau voor mijn verjaardag, waarom moet ik alles regelen” en “Als het aan jullie lag, stonden we nu nog naar het getokkel van Marcus Miller te luisteren!” Ja, er ging wel een tijdje overheen voordat alle neuzen weer dezelfde kant op stonden.
Het concert was in volle gang, de zaal was bomvol. Na een liedje of drie hadden we min of meer geaccepteerd dat we hele slechte plaatsen hadden. En even later had hij me weer net zo te pakken als twee jaar eerder in Paradiso, en liet hij me de rest van de avond niet meer los.
Father John Misty is het alter ego van Josh Tillman, voormalig drummer van de Fleet Foxes. Zijn muziek is rijk georkestreerd. Zijn teksten zijn van cynisme doordrenkt. De grens tussen echt en nep is onduidelijk. Dat maakt zijn platen en concerten spannend en avontuurlijk.
De toegiften: So, I’m Growing Old On Magic Mountain, net zo mooi als de titel doet vermoeden. Holy Shit, briljant nummer waarin hij de vloer aanveegt met zo ongeveer alles wat de huidige tijd definieert. En tot slot The Ideal Husband, het meest heftige liefdesliedje aller tijden. Het was de beste finale van het jaar. De knullige start waren we bijna weer vergeten. Bijna dan...