Ryan Adams is echt wel een van de meest onnavolgbare van de artiesten die ik volg, en daar zitten best wat rare snuiters tussen. De eerste keer al (Paradiso 2006) zette hij de toon, en liep hij tijdens de toegiften plotseling chagrijnig weg, zijn band vertwijfeld achterlatend. Bij een Radio 3-sessie in 2008 zag ik hem van dichtbij een paar schitterende liedjes spelen, maar hij snauwde ook de interviewer af. Dat zegt veel over hem. Want ach, Ryan, waar en wanneer ging het toch mis met jou?
Op een doordeweekse avond even naar Groningen. Dat was dus best wel even een gokje, maar die pakte goed uit. Dit was weer een compleet andere Ryan dan de zes keer ervoor. Deze keer had hij echt alle schroom van zich afgegooid (voor zover het woord ‘schroom’ überhaupt in zijn woordenboek voorkomt). Dus bracht hij zijn nummers in óf een eighties rock-versie, inclusief Springsteen-achtige poses, óf een progrock-versie, inclusief op het oog geïmproviseerde instrumentale stukken (Peaceful Valley was echt best wel bizar). Het kwam ondanks alles nog oprecht over ook.
Hij leek zelf volop te genieten, en dat had ik niet vaak meegemaakt. Zo werd dit een verrassend memorabele avond. Want net als we begonnen te denken dat het wel iets minder bombastisch en over the top kon allemaal, kwam hij tussendoor met zoiets als een magistrale uitvoering van When The Stars Go Blue. En dan sloot hij ook nog eens af met dit drieluik: Oh My Sweet Carolina, Wonderwall, Come Pick Me Up. Zo kwam Ryan even dichterbij dan ooit tevoren. Ik denk dat we hem nooit meer van zo dichtbij gaan zien.
TOTAAL ANDERSOORTIG WEETJE:
Ik dacht dus dat we hem nooit meer van zo dichtbij zouden gaan zien, want begin 2019 hebben een aantal vrouwen (inclusief zijn ex-vrouw Mandy Moore) de moed gehad zich uit te spreken over het wangedrag van Ryan Adams door de jaren heen. Er kwamen nog meer onsmakelijke zaken naar buiten. Waar rook is, is vuur, en in dit geval was er eigenlijk gewoon vuur.
Door dit alles ben ik gaan beseffen dat ik met Ryan een andere band heb dan met bijvoorbeeld Bruce, Eddie, Glen en Tom. Misschien is het dit: Er was bij Ryan Adams alléén die ontzettend goede muziek. Een échte connectie ontbrak, of zo, of een eerlijk en persoonlijk verhaal af en toe. Ja, ik begrijp nu wel waarom dat ontbrak. Wat had hij mij moeten vertellen?
Sinds dit alles hadden we vrijwel niets meer van Ryan vernomen. Ik luisterde nog maar zelden naar zijn muziek. Maar uit het niets was daar deze week opeens Wednesdays, een nieuw album. Die zag ik niet aankomen. Ik ga er vanavond eens goed voor zitten, en ben benieuwd wat het met me doet. Ik ben in elk geval blij met dit teken van leven. Het is al met genoeg muzikanten slecht afgelopen.
Phoebe Bridgers was een van de vrouwen. Zij schreef over Ryan het nummer Motion Sickness. Zoek het maar eens op. Dit jaar maakte zij een van de meest geprezen albums van het jaar, Punisher (prijsnummer Kyoto erop lijkt ook over Adams te gaan). Gelukkig lijkt zij de boel dus weer redelijk op de rails te hebben. Hopelijk geldt dat voor de andere slachtoffers ook.
Laten we ook hopen dat Ryan echt tot inkeer is gekomen en nog eens komt met een écht berouwvol statement. Tot nu toe bleef dat beperkt tot dat wat halfslachtige excuses, en dat is slecht. Misschien is dit nieuwe album wel dat statement..