Top 25 van de jaren ’10 – #2 · Stories Vanavond Voor Altijd MY LIFE LIVE ARCHIVE
Stories › Top 25 van de jaren ’10 – #2

Top 25 van de jaren ’10 – #2

Basis characteristics

Written
30.12.2020

De lucht wordt steeds donkerder. Als door de duivel gedreven speelt Arcade Fire zijn set. “Don’t worry, it’s not gonna start raining until we’re done playing… But it might rain really fucking hard after that…”. Twee minuten na deze mededeling van Win Butler breekt de hemel open. “I might not have checked right”, zegt hij met een glimlach en vanaf dat moment gaan werkelijk álle remmen hélemaal los.

De voorgeschiedenis was al memorabel. Kaarten voor een stijf uitverkocht Pinkpop die midden in de nacht zomaar uit de lucht kwamen vallen, in een jaar dat we Pinkpop met zijn allen harder nodig hadden dan ooit. Deze Pinkpop zelf was historisch, met misschien wel de beste lineup ooit: Rolling Stones, Metallica, Stromae, The Scene, Arctic Monkeys, en ik kan nog wel even doorgaan. En de climax… Die was onbeschrijfelijk.

De lucht is inmiddels gitzwart. Een passender decor voor de muziek van Arcade Fire bestaat niet. Regen wordt stortregen wordt onweer en bliksem. Op de lichtkrant verschijnt een waarschuwing: “Het onweer dreigt zeer heftig te worden! Ga gehurkt op de grond zitten. Wacht instructies af.” Maar op dit veld gaat niemand gehurkt op de grond zitten. En wij wachten helemaal nergens op.

De band besluit tegenwicht te bieden aan de duisterheid. Dus we deinen mee op de zomerse klanken van Here Comes The Night Time: “When you look in the sky, just try looking inside. God knows what you might find”. Dan de explosieve finale van dat nummer. We worden bedolven onder confetti. Verbazing en vreugde vechten om voorrang, bij iedereen, zie ik als ik even om me heen kijk. Iedereen danst en zingt. En niemand is bang.

Na Wake Up, nog één keer collectieve euforie, loop ik beduusd terug naar het hoofdveld. Ik tref een slagveld aan. De pit bij Metallica is ontruimd. Eric Corton probeert iedereen tot kalmte te manen. Groepjes mensen zitten ineengedoken bij elkaar. Maar dan gaat langzaam de storm liggen. Metallica’s optreden gaat alsnog door. Ik vind mijn vrienden terug. Nothing else matters. Ik kijk nog één keer naar boven. Dit moest allemaal zo zijn.