Roger Waters speelde in 2018 vier keer in de Ziggo Dome. In 2017 kwam Is This The Life We Really Want uit, zijn eerste solo-album sinds 25 jaar. De vier nummers die hij er ‘onze avond’ van speelde, deden niet eens veel onder voor de rest van de show. Dat was al een prestatie op zich, want die rest was zo'n beetje alle ‘hits’ van Pink Floyd.
Waar de eerste set nog relatief bescheiden was opgezet qua visuals, decor en licht, ging het wat dat betreft in de tweede set helemaal los. Met schermen over de hele lengte van de zaal. Veel bekende Pink Floyd-elementen kwamen langs. Dat rondvliegende varken bijvoorbeeld. Anno 2018 stond dat varken voor Donald Trump. Stel je even voor hoe Waters Trump met de grond gelijk maakte, en vermenigvuldig de heftigheid dan met drie. Dan heb je een beeld.
Het was weemoed troef natuurlijk ook. Begin jaren '90 moest ik níets van Pink Floyd hebben. Dat sloeg niet echt ergens op. Of eigenlijk juist wel en hoort dat gewoon zo te gaan - het was immers de favoriete band van Remco en ik was een soort van puber. Dan word je ouder en dan verandert er van alles en nog wat. Dan ga je met andere oren naar dingen luisteren. En dan verandert er op een gegeven moment nog véél meer. En zie je alles met andere ogen.
Dus kijk, je kunt van alles vinden van Roger Waters. Van zijn ‘zang’, voor zover die niet pre-recorded was. Van zijn eeuwige politieke correctheid (Bono is er niets bij, zeg maar). En van zijn neiging tot megalomanie. Of je gooit al je scepsis aan de kant en geeft je over aan wat deze man op 75-jarige leeftijd voor je neerzet. Dat laatste deden wij. Wat was het mooi om dit samen met Aisen te beleven.