Vrijwel altijd zijn er raakvlakken te vinden tussen de support act en zijn headliner. Meestal is het muziek in hetzelfde genre. Vaak zijn de voorprogramma's uitgekozen door de hoofd-act zelf of zijn de artiesten zelfs met elkaar bevriend. Soms laat de 'grote artiest' zijn gezicht al even op het podium zien als de supporter met een van zijn laatste nummers bezig is (en vaak wordt het optreden dan eindelijk naar een acceptabel niveau getild). En een enkele keer snap je er echt helemaal niets van hoe een voorprogramma óóit geboekt kan zijn. Kelis dus bijvoorbeeld. Voor U2. Niet gehinderd door enige specifieke herinneringen aan het optreden, roep ik dit zonder schroom uit tot slechtste support act aller tijden. Zonder concurrentie zelfs. Nou ja, concurrentie van Har Mar Superstar misschien (over hem later meer). Maar dat was gewoon één grote grap. En dat was dit niet. Of misschien toch wel, en dan ben ik er bij deze dus ingetrapt.
Flip Kowlier: 12 september 2002, Paradiso, Amsterdam
Flip Kowlier leerden we kennen via Gorki. Hun klassieker Mia (jarenlang nummer 1 in de Tijdloze 100 van Studio Brussel) staat op Gorki's enige live cd/dvd, in een uitvoering samen met deze alleskunner. Een pareltje waar ik niet vaak genoeg naar kan kijken en luisteren, en die ik nu moeiteloos in het Westvlaams kan meemompelen. Met zijn muziek heb ik zelf weinig op, maar mijn vriendjes iets meer en toen Flip het voorprogramma van Gorki in Paradiso ging verzorgen, waren de kaartjes snel gekocht. Het was weinig memorabel (ik val in herhalingen en ik zie een tendens nu ik zo al die voorprogramma's nog eens de revu laat passeren). Na deze eerste kennismaking in levende lijve met Flip, kwam ik hem plotseling in allerlei hoedanigheden op diverse podia tegen. Eerst met het kortste gastoptreden ooit (hij was vertrokken voordat we er erg in hadden dat hij er was), bij Sioen in Brussel, waar we ook alweer volkomen toevallig belandden. Een jaar later liep ik op een langzaam op gang komende ochtend het festivalterrein van Werchter op en stond daar een kale man heel wild in het Westvlaams te rappen. Flip dus, met zijn bandje 't Hof van Commerce. Weer een paar jaar later stond hij in de band van Admiral Freebee plotseling de bas te spelen (en was hij de grote animator van een obscure playback- en dans-act tijdens de toegiften). Toen vond ik zijn gestalk een beetje eng worden. Maar dat is inmiddels ruim drie jaar geleden. Nu begin ik 'm weer een beetje te missen.
Daryll-Ann: 4 en 5 februari 2003, Heineken Music Hall, Amsterdam
Tijdens het afstruinen van het internet, op zoek naar vergeten voorprogramma's deed ik enkele verrassende ontdekkingen. De meest gênante was misschien wel dat Daryll-Ann blijkbaar het voorprogramma deed van de Counting Crows in 2003. Heel erg vaag begon er ergens heel ver in de verte een heel klein lichtje te branden. Maar deze twee avonden stonden toen duidelijk in het teken van de Crows (beter dan toen zag ik ze nooit meer), dus is Daryll-Ann wat langs mij heen gegaan (dit maak ik er maar van). Samen met Caesar en Johan zijn zij dé exponenten van het onvolprezen Excelsior-label. Melodieuze rock zoals melodieuze rock gemaakt moet worden. Een jaar later zag ik ze nog eens optreden, als hoofdprogramma. De magie was er al een tijdje af (luister naar Daryll-Ann Weeps uit 1996 om nog iets van de magie terug te horen). Er was naar verluid onenigheid tussen de twee kapiteins op het schip (een ervan was Anne Soldaat, nu regelmatig op tv te bewonderen als gitarist bij Tim Knol). Niet veel later gingen ze uit elkaar. Gelukkig hebben we de liedjes nog (favoriet: Equally Sympathy, helaas niet op youtube).
Jesse Malin: 17 maart 2003, Melkweg, Amsterdam
Volgens mij is Jesse Malin de enige artiest die ik als voorprogramma zag toen ik er nog nooit van gehoord had en die ik -getriggerd door die eerste kennismaking- opnieuw ben gaan zien. Ook dit zegt weer veel over voorprogramma's in het algemeen. Malin is een nogal vreemde vogel, met een nasale stem en ellenlange verhalen tussen zijn nummers, waarvan niet altijd duidelijk is welke kant ze op gaan. Ik vind zijn liedjes vaak mooi en voor mij werkt het wel, maar voor veel mensen vast totaal niet. Dit was muzikaal een vruchtbare avond, want ook Tom McRae zag ik die avond voor het eerst, en ook bepaald niet voor het laatst. In mei is hij weer in Nederland te bewonderen. Ga hem zien! Een aanbeveling die ik in het geval van Tom McRae bijna met garantie durf te geven (en in het geval van Jesse Malin eigenlijk helemaal niet).
Har Mar Superstar: 12 december 2003, Heineken Music Hall, Amsterdam
Tja... Als ik hier aan terugdenk, schieten mij niet veel andere woorden dan 'bizar' en 'tja' te binnen. Dus ik verwijs graag door naar zijn wikipedia pagina. Ik citeer: "Har Mar Superstar is a character who bears several behavioral and physical similarities to (and one notable physical dissimilarity from) porn star Ron Jeremy; he is chubby (though he has slimmed down considerably as his stage shows and frequent touring have become more physically demanding), he often performs his shows nearly nude, and appears obsessed with his own sexual prowess". Het grootste deel van zijn optreden (als support act van The Strokes, of all bands!) bracht hij inderdaad door in zijn onderbroek. Ik had zoiets nog nooit gezien en ga zoiets ook nooit meer zien, tenzij hij nog eens in een voorprogramma staat en ik daar niets van af weet. Het sloeg hélemaal nergens op...