Tom McRae ging het 25-jarig jubileum van zijn alom, en ook door mij, bewierookte debuutalbum vieren. Met een band, ook nog. Ik kan niet ontkennen dat ik even “Yes!” heb geroepen, toen deze aankondiging mij bereikte.
Wat had ik hier naar uitgekeken, en ik was niet de enige. Tijdens de fragiele liedjes van supportact Bianca Steck hoorde je zowaar eens niemand praten. Er waren heel wat mensen van ver gekomen naar Amsterdam-Noord. Ze kregen een shout-out, net als de mensen die alléén waren gekomen. Een aardige geste, vond ik, als (voormalige) regelmatige soloconcertbezoeker.
Meteen een typische Tom McRae-grap daarna: “But for God’s sake, bring someone with you next time!” Altijd weer die zelfspot. Want waar is het toch misgegaan met deze grote belofte van weleer? Ooit stond hij op alle grote festivals, nu verkoopt hij zelfs de kleinste zaaltjes niet uit. Een lot dat hij omarmd heeft trouwens.
Opener: You Cut Her Hair. Ik mocht meteen mijn cadeau uitpakken: de eerste plaat van begin tot eind. Alle klassiekers die ik al zo vaak gehoord had (maar dan vaak solo), en ook de verborgen pareltjes. Zoals One More Mile, eindigend met een samenzang, steeds zachter, tot het doodstil was in de zaal.
Hij was sentimenteler dan anders. Dit met dank aan de afgelopen 25 jaar, wat er allemaal wel niet was gebeurd om ons heen, en wie we waren verloren. Laten we dankbaar zijn, was de boodschap, want “everyday above ground is a good day”. Er volgde een zinderende uitvoering van A & B Song.
Het was járen geleden dat Tom frontman was van een band. Dit was pas hun derde show in deze samenstelling. Er was niets van te merken. De toegift eindigde met Silent Boulevard, misschien wel zijn beste.
Het begon voor mij allemaal in 2003, in de Melkweg. Daarna nam ik één keer per jaar een shotje Tom McRae live. Als het aan mij ligt, ga ik dat gemiddelde gewoon in stand houden. Hoe klein de podiumpjes ook worden…