Wat zou het toch precies zijn dat mij elke keer weer richting Tivoli, Nighttown, Paradiso of Melkweg drijft, als Tom McRae of Bright Eyes daar speelt? Of Damien Rice of Ryan Adams, als die wat vaker zouden komen? En waarschijnlijk ook Elliott Smith, als die zichzelf ten minste niet neer had gestoken vijf jaar geleden.
Ze maken allemaal muziek waar bij je, wanneer het refrein, als dat er al is, wordt ingezet, niet bepaald de neiging hebt je vrienden, laat staan onbekenden, een high-five te geven, laat staan ze bij de schouders te pakken en een polonaise in te zetten. Het zijn de Nick Drakes van de 21e eeuw, zeg maar.
En dus gaat het meer van: 'If words could kill, I'd spell out your name' (Tom, ode aan zijn vader*), 'Do you really feel alive without me? If so, be free. If not, leave him for me. Before one of us has accidental babies' (Damien, ode aan zijn ex-vriendin), 'She'll watch you drink yourself to death, but won't ask you: 'Is this really what you want?'' (Conor van Bright Eyes, ode aan een vriend in nood) en 'Fuck you. And fuck the universe' (Ryan, ode aan jou, en aan het universum).
Even gezellig met zijn allen meezingen en hup - het volgende liedje. We houden de moed erin!
Bruce Springsteen -ja hoor, daar is-ie- zei in 1995 over zijn vader: '[...] I mean, you can imagine that if everything had gone great between us, we would have had disaster. I would have written just happy songs -- and I tried it in the early '90s and it didn't work; the public didn't like it'. Hij is zeker niet de enige die een uitspraak in die trant heeft gedaan. Het is ook wel enigszins logisch eigenlijk, als je er even over nadenkt.
Maar er zijn best uitzonderingen natuurlijk. Het mooiste liedje van Bright Eyes heet First Day Of My Life. Bright Eyes is de band dus van Conor Oberst, de jongste van de vier door mij genoemde nog levende artiesten. Als je moet gokken wie van hen als eerste weer een liedje met Elliott Smith kan gaan zingen, dan zou ik mijn geld op hem inzetten. Laatst stond hij nog met Bruce Springsteen -poging zijn naam niet in deze blog te laten voorkomen was toch al mislukt- op het podium, en hij was volledig, maar dan ook echt volledig de weg kwijt...
First Day Of My Life is een liedje dat totaal anders is dan elk ander liedje in het voor zo'n jong persoon tamelijk imposante oeuvre van Bright Eyes/Conor Oberst. Er pingelt een gitaar, Conor klinkt eens niet wanhopig, en schreeuwt eens niet, maar zingt netjes regeltjes als 'I'm glad I didn't die before I met you. But now I don't care I could go anywhere with you. And I'd probably be happy'. Onvoorwaardelijk. Er komt geen drugs of drank aan te pas, er gaat niemand dood en er wil zelfs ook niemand dood. Conor Oberst was pas 24 toen hij I'm Wide Awake It's Morning (rivalling Tunnel Of Love van Bruce -poging nu definitief faliekant mislukt- voor beste album ooit gemaakt), waar First Day Of My Life op staat, uitbracht. Als hij 'Maybe this time it's different. I mean I really think you like me' zingt, is hij weer even 13. Naïef misschien, maar volstrekt geloofwaardig.
Dan Tom McRae. Die redt het wel. Elliott moet nog even op hem wachten. Puur naar zijn teksten kijkend, zou je hem hooguit nog een jaar of vijf geven, maar zijn optredens zijn wat dat betreft wel een geruststelling (hij maakt ook af en toe grapjes).
Gisteren zag ik hem weer eens optreden. De setting was wat anders dan de andere keren. Tom had wat vrienden meegenomen voor The Hotel Cafe Tour. Een aantal andere singer-songwriters kreeg de gelegenheid ook wat van hun eigen nummers te laten horen. Uiteindelijk speelde Tom zelf maar een nummertje of vijf.
Het was weer eens zo'n avond dat alles op zijn plaats viel. Om te beginnen was dat het weer, de vooravond, de stad en het gezelschap waar ik mee was. Daarnaast was het de enorm relaxte sfeer op het podium, die volgens mij onbewust overgestraald was naar het publiek, dat buitengewoon enthousiast reageerde op elk van de toch totaal onbekende artiesten.
En boven alles was het de muziek.
Joe Jackson schreef in zijn autobiografie, die ik toevallig momenteel aan het lezen ben: '[...] When music hits you like this, it cuts through logic and soars like a pole-vaulter over the walls of your rational mind. It reaches you in a visceral way that is unique to your own experience. No two people hear the same music.'
Dit gebeurde tijdens Silent Boulevard, het laatste nummer van de avond.
Waarmee de openingsvraag meteen beantwoord is.
- Ik dacht ergens gelezen te hebben dat The Boy With The Bubblegun van Tom McRae over zijn vader ging, maar ik kan hier helemaal niets over terugvinden, dus misschien speelt Tom wel elke week een potje golf met zijn vader of helpt zijn vader hem bij de verbouwing van zijn huis, maar ik heb geen zin meer om de tekst te veranderen. Tom zegt zelf op zijn website, toen hiernaar gevraagd werd: "I don't like to explain songs, which sounds like a cop out... but it spoils the mystery. A more comprehensive answer to this question can be found in part one of my forthcoming autobiography "THE BOY WITH THE BUBBLEGUN - the early years - or "TRAVELS WITH MY MESSIAH COMPLEX", as the film is to be called. Leo DiCaprio is to play me."