Dit is hoe het verhaal begon, twintig jaar geleden, in Midden-Beemster...
Op de fiets, naar de bieb. Op zoek naar een boek, over voetbal waarschijnlijk. En bladeren door de elpees. Opeens heb ik er een van de Tröckener Kecks in mijn handen. Met Hart En Ziel is een klein jaar eerder een hitje geweest. En In Tranen heb ik ook voorbij zien komen in de hitlijsten, die we elke week ophaalden bij Discoland in Purmerend. Papieren hitlijsten inderdaad ja, Discoland bestond nog, elpees, bibliotheken: het was 1991. Ik zie dat beide hits niet op deze elpee staan, maar titels als De Jacht Is Mooier Dan De Vangst en Vanavond Voor Altijd wekken mijn nieuwgierigheid. Ik laat een kruisje (ter waarde van 1 gulden) op mijn 'strippenkaart' zetten en neem De Jacht mee naar huis.
Thuisgekomen sluit ik mij op in mijn piepkleine slaapkamer. Ik til de naald op en laat hem op de goede plek weer zakken. Dan een snerpende gitaar. Dan de felle drums. En dan een rauwe stem die brult 'Laatst vroeg ik mezelf af, wat is er toch met mij, waarom heb ik geen degelijke baan?'. Ik ben meteen om. Dit ís het. En met de wetenschap van nu kan ik zeggen dat ik weinig guldens beter besteed heb dan deze ene...
Want dit is hoe het verhaal verder ging...
Vrienden. Ik kom bij Enrico en Arjen in de klas. We steken elkaar aan, en zien samen in de jaren die volgen het ene na het andere Kecks concert. Tot op de dag van vandaag zijn zij mijn beste vrienden.
De Ogen Van Je Vader. Ik zie ze het live uitvoeren, op tv, in 1994, bij het Midwinter Muziekfestival (dat weet ik omdat dat dat zo op de VHS videoband staat die ik er nog wat heb). Rick dreunt monotoon de teloorgang van een vader-zoon-relatie op, op een manier waar Bruce Springsteen in zijn meest sombere buien nog een puntje aan kan zuigen. Rob levert zittend op de rand van het podium met een peuk in zijn mond een al even monotone gitaarsolo af. Het nummer heeft geen refrein. 'De deur die sluit is echt', daar eindigt het mee. Dit is vanaf dat moment, en tot op de dag van vandaag, mijn favoriete Kecks nummer.
Rick. Rick zingt dingen als 'Als je doet wat je niet doen wilt, en je raakt je dromen kwijt, dan is dat zonde van de tijd' en hij zegt dingen als 'Mezelf zijn? Dat lijkt me ontzettend saai', 'Ik zal nooit maar dan ook nooit op een platte wagen een liedje gaan playbacken' en vooral ook 'Als ik kan kiezen tussen een brede rechte weg, of een smalle kronkelige, dan kies ik altijd voor die laatste'. Rick is onze held.
De Kern. Midden in een tentamenweek naar De Kern in Purmerend, met Enrico. Het is de eerste keer dat we de Kecks zien optreden. We worden veel dronkener dan we van plan zijn. Na afloop ademen we nog even 'de geur van parfum, zweet en warm bier' in alvorens we aan de moeizame rit richting Enrico's huis (op één fiets) beginnen. We nemen ons voor dit soort avonden de komende jaren zo vaak als maar enigszins mogelijk is mee te maken.
Uilenpop. Op een bijna vergeten vrijdagmiddag met Arjen van het bruin café in de VU naar een uitgestorven Uilenstede. We zien een bizarre uitvoering van Het Komt Nooit Meer Goed. We horen tijdens dat nummer een in mijn verbeelding nooit meer geëvenaarde gitaarsolo van Rob. Die overigens even later de band verlaat, wat Leo even eerder al gedaan heeft. Gerben, Phil (nu Moke) en meneer Rob komen erbij. Zo legendarisch als de eerste platen waren, zijn ze dan al niet meer. Maar aan de live optredens verandert niet veel. Muzikaal misschien iets beter, maar net iets minder rock 'n roll.
2000. Een nieuwe cd. >TK: hun slechtste albumtitel (deze plaat had natuurlijk Altijd Voor Het Eerst moeten heten). Meer Niet: hun slechtste nummer (maar om een of andere duistere reden -ik vermoed omdat ze het zelf wel een goed nummer vinden- een zekerheidje bij elk concert dat volgt; het begint zo: 'Hou toch op met dat gezeur, het was vroeger ook niet beter' en daarmee is zoveel schade berokkend dat het daarna nooit meer wat wordt, wat ook niet helpt is de hoempapa-melodie trouwens). Maar verder klopt álles. Muzikaal is het album rijker dan ooit. En de teksten van Rick (op een enkel dieptepunt na dus) zijn beter dan ooit. Met als onbetwist hoogtepunt 'Je wees me de sterren, ik zag alleen je hand' uit het werkelijk prachtige Veel Teveel Water. We maken ons op voor weer een tournee.
Paradiso. Altijd maar weer Paradiso. Tweede kerstdag van 2000 bijvoorbeeld. Uit het niets spelen ze het sprookjesachtige Redding. De sneeuw viel (echt!). Het werd een mooie kerst dat jaar.
Telefoontje. Ergens in de zomer van 2001. Ik bel Enrico, of Enrico belt mij. Dat weet ik niet meer precies. 'Ze stoppen ermee...'. Dat is de boodschap.
We herinneren elkaar aan wat we ons een jaar of acht eerder hadden voorgenomen, in de Kern. En dus volgen Zaandam (De Kade), Alkmaar (Atlantis), Apeldoorn (Gigant), Haarlem (Patronaat), Utrecht (Tivoli) en Amsterdam (Paradiso, nu op kerstavond).
En Leiden (LVC).
De spanning druipt er vanaf, buiten in de rij. Iedereen heeft slechts een handgeschreven reserveringsnummer, verkregen via de telefoon. Wij ook. Het is chaotisch, maar we mogen naar binnen. Het is afgeladen vol. We nemen onze plaatsen in. Enrico en ik vrij vooraan (we wilden het nog één keer goed doen) en Arjen en Koen aan de zijkant. We nemen een legendarisch slechte beslissing om nog bier te gaan halen als het concert op het punt van beginnen staat. We keren terug op onze plaatsen tijdens de eerste tonen van Niemand Thuis, weinig bier (want dat hebben we tijdens het terugsprinten vrijwel allemaal gemorst) en veel vijanden rijker.
Veel aan deze show is hetzelfde, vanavond. Want toegegeven: tijdens deze laatste tournee werd bijzonder weinig gevarieerd in de setlist. Wat had ik graag wat vaker nog Alleen De Nachten, Diep In Mijn Hart, Dag & Nacht, Danig In De War en Vannacht gehoord, om er maar eens een paar te noemen.
Maar alles is anders, vanavond.
Een Dag Zo Mooi en Vanavond Voor Altijd krijgen een nieuwe betekenis. Ze worden gespeeld alsof ze voor deze avond geschreven zijn. Publiekslieveling Theo wordt harder toegezongen dan ooit. Phil en Gerben gaan volledig los tijdens De Jacht Is Mooier Dan De Vangst (als je dit gitaar-drum-duel, inclusief flessen water die door Rick over de drums leeggegooid worden, zeven keer in een paar maanden hebt gezien, dan kijg je op een gegeven moment het idee dat het een beetje een trucje is, maar vanavond is dit gewoon oprechte rock 'n roll van het zuiverste soort natuurlijk). Bij Nu Of Nooit mengen Enrico en ik ons nog eenmaal in het gepogo, alsof we nog 16 zijn en in De Kern in Purmerend staan. Tijdens Achter Glas wordt iedereen bijkans gek. We weten dat dit het een-na-laatste Kecks nummer ooit is, en daarom schreeuwen we woest 'Zegt kent iemand hier soms Bleke Jet???', in plaats van het mooi en zuiver te zingen zoals we dat de afgelopen maanden deden.
En dan zingt Rick: 'Begint hier nu het einde, of eindigt het begin...?' (mocht iemand inmiddels denken dat de werkelijkheid in de vorige alinea door mijn fantasie achterhaald is: dit zijn dus écht gewoon de eerste regels van het allerlaatste live uitgevoerde Kecks nummer).
Dus staan we stil na twee uur te hebben gesprongen. En luisteren we slechts: 'Trek je jas aan, het is koud vandaag. Het wordt al licht, we moeten nu weg. Trek je jas aan, het is koud vandaag. Het is al licht, en we moeten nog zo ver.'
En dat is hoe het verhaal eindigde, exact tien jaar geleden, in Leiden, tien jaar nadat het begon.
Verhalen zijn wel eens slechter geëindigd...